vrouwen rechten

Nieuws waar ik de afgelopen week niet blij van werd: Rusland haalt het slaan van je eigen vrouw en kinderen uit het strafrecht. “Eenvoudig” huiselijk geweld is straks niet langer een misdrijf, maar een overtreding waarop een boete gelegd kan worden zonder dat er politieonderzoek of een rechter aan te pas zal komen. Mijn wenkbrauwen gaan fronsen bij het woord “eenvoudig” huiselijk geweld. Alsof het goed te keuren is dat een man zijn vrouw en kinderen met harde hand mag bestraffen.

Aan de andere kant van de wereld heeft de democratisch gekozen nieuwe president van Amerika, op zijn eerste werkdag in het Witte Huis, de 'Global Gag Rule' opnieuw ingesteld. Concreet wil dat zeggen dat organisaties enkel subsidies krijgen als ze vrouwen in het buitenland niet helpen om abortus te plegen. De wet zorgt ervoor dat organisaties pas subsidies ontvangen van de Verenigde Staten als ze akkoord gaan om hun activiteiten in het buitenland rond abortus te staken. Dat wil zeggen dat ze geen abortussen mogen uitvoeren of promoten. Het gaat om een de financiering van 535 miljoen euro voor hulporganisaties die in veertig arme landen vrouwen adviseren en helpen met gezinsplanning. Ook faciliteren deze organisaties veelal een veilige abortus, of helpen ze daarbij. Gelukkig reageerde Lilianne Ploumen van Ontwikkelingssamenwerking heel snel door een fonds op te richten om dat financiële gat te dichten. 'Het verbieden van abortus leidt niet tot minder abortussen. Het leidt tot meer onverantwoorde praktijken in achterafkamertjes en tot meer moedersterfte'.

Al die jaren strijden voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen heeft blijkbaar nog steeds geen gelijkheid opgeleverd. Al die mannen die zeggen dat het “toch wel mee valt” met de ongelijkheid van vrouwen in de wereld, hebben het mis. Nu meer dan ooit moeten we opstaan!

Ik ben tegen geweld en heb nooit iemand geslagen, maar … sommige mannen die rare wetten maken, verdienen gewoon een corrigerende tic!

Eeuwige kinderen van de aarde

Eeuwige kinderen van de aarde

Ik zag hem al eerder lopen, met zijn moeder door de supermarkt. Zijn ogen alert, doch iedereen ontwijkend. Zijn beginnende baardje verried dat zijn lichaam bijna volwassen aan het worden was. 

Toen ik eenmaal bij de kassa was aangekomen, stonden ze achter me. Hij was zo ver doorgelopen dat ik hem moest vragen of ik bij het pinapparaat mocht. `Naar achter, naar achter, naar achter`, herhaalde hij zijn moeder.

De kassière vroeg of ik moestuintjes wilde en ik zei van niet.

`Mag hij ze dan?`, vroeg zijn moeder aan me en ze wees naar haar zoon. ‘Tuurlijk’, zei ik. ‘Die neemt hij dan mee naar de instelling waar hij zit.’, vervolgde ze.

‘Ik heb er nog wel meer, hoor.’ Ik dacht er ineens aan dat ik een plastictasje gevuld had met moestuintjes van dit en vorig jaar. Ik was ze van plan naar school mee te nemen. Er stond een briefje op: ”Voor wie wil”. Het toeval wilde dat ik dat plastictasje al in de auto had gelegd. 

Hij liep met me mee naar mijn auto en ik haalde het tasje uit de achterbak. Licht glunderend pakte hij het aan en bedacht wat hij ging zeggen… Ik verwachte “dank je wel”, of zo iets.

“O, ja, o, ja, o, ja…. Ik moet iets zeggen…”, zei hij zacht en toen kwam het: ”En nog de beste wensen!”.

Ik hoop dat ze op de instelling waar hij zit, ze heerlijk in de aarde gaan wroeten en wie weet er misschien, heel misschien zich een groen sprietje ontkiemt.

En de beste wensen krijgen op 2 april, hoe fijn is dat!

Wees lief voor elkaar!

Wees lief voor elkaar!

Media… wie bepaalt wat we te zien krijgen, waardoor we worden beïnvloed?

Journalisten en media in het algemeen, voeden ons met onvolledige en eenzijdige berichtgeving over aanslagen en terreuracties over de hele wereld. Waarom krijgt het een meer aandacht dan een ander? We moeten oppassen dat er in Nederland geen censuur ontstaat. Er is juist nu behoefte aan objectieve, volledige en genuanceerde berichtgeving! Soms wordt iets direct al de wereld in geslingerd wat nog geen uur later al weer wordt weersproken. Wanneer er even wordt gewacht met het naar buiten brengen van berichtgeving kan suggestieve beeldvorming en stigmatisering worden vermeden. Lezers baseren hun mening op onvolledige berichtgeving. Reageren daardoor ook weer ongenuanceerd.

Hoe is het mogelijk in het tegenwoordige tijdperk van digitalisering, dat informatie niet klopt? Hoe is het mogelijk dat mensen van de radar verdwijnen? Big brother is watching you, toch? Je kunt geen scheet laten op social media of men weet het en ook wat je de dag ervoor had gegeten, met wie en in welke eettent.

Terrorisme is het zonder wettelijke grond plegen van ernstig geweld of ernstige dreiging met politiek of religieus doel, met het doel burgerslachtoffers maken en het voeden van collectieve angst. Door het verspreiden van haat wordt de samenleving opgesplitst. Een samenleving die toch al in verwarring is na de economische crisis. Een samenleving dat littekens heeft na eerdere beslissingen van hun politiek leiders (in heel de wereld!) Een samenleving dat nauwelijks hun vorige sociale vraagstuk, namelijk de vluchtelingen, heeft opgelost. Deze samenleving wordt nu geconfronteerd met haat en verderf.

Er zijn mensen die nu “over-alert” worden. Niet iedereen met een baard is een jihadist, maar kan ook gewoon een hipster zijn. Even serieus! Waarom is nu elk moslim een potentiële terrorist? Ik hoorde van de week een zogenaamde deskundige (die ook ineens als paddenstoelen uit de grond schieten) zeggen: ”Je moet oppassen wanneer ze elkaar broeders en zusters gaan noemen”. Sorry? Je kunt iemand als je zus beschouwen, ook al ben je niet biologisch maar wel emotioneel verbonden. “Brother van een andere mother”.

Is het nu erger dan ooit? Zijn er meer aanslagen dan vroeger? Misschien wel? Misschien niet? We hebben de IRA gehad, waardoor we (even) niet meer naar Londen durfden. ETA, PLO, enz. Daarnaast ‘lone wolfs’ die heel veel indruk maakten met hun afschuwelijke daden zoals: Breivik (2011, 77 doden), Tim McVeigh (Oklahoma 1995, 168 doden). 

Zijn we banger? Ja, misschien wel. In de tijd van een overschot aan media worden we ook bang gemaakt! Dan voelt de dreiging ook anders. Intenser waarschijnlijk. ‘Ver van mijn bed show’ komt nu wel heel dichtbij.

Nee, we worden niet gelukkig van de aanslagen. De wereld is totaal verziekt door de grote leiders van de wereld met te veel belangen in: macht, olie, geld, in plaats van: veiligheid, democratie en educatie.

Wat ik pas een onveilig idee vind, is dat de overheid bij gebrek aan opvangplekken asielzoekers op straat wil zetten. Dat is toch geen beleid! Iedereen snapt dat dit een hoofdpijnvraagstuk is, maar je kunt geen basisvoorziening beloven en ze dan op straat zetten!

Wat in dit licht ook echt niet kan is asielkindjes aan hun lot overlaten. Kinderrechten worden op grote schaal geschonden! Kinderen hebben recht op onderwijs en ontwikkeling!

Kinderen zijn in Molenbeek ook niet goed geholpen. Dat waren weliswaar geen asielzoekers, maar tweede of derde generatie kinderen waarbij de voorzieningen niet vanaf het begin goed zijn opgepakt. Ik verwijs graag naar een citaat van Nelson Mandela: “Education is the most powerful weapon which you can use to change the world”. Het begint bij de kinderen!

Wat moeten we doen?

Heb respect! Luister naar de ander! Leef in vrijheid! Geniet! Lach! Luister naar muziek! Hou van elkaar! Hou elkaar vast! Dans! Kwets niet! Vergeef! Glimlach! Geef je lach door! Gun! Wees lief! Zeg sorry! Groet! Laat iemand voor in de rij! Wees minder snel beledigd! Geef iemand onverwacht iets leuks! Nuanceer! Eet en drink waar je gelukkig van wordt! Laat de ander in zijn waarde! Rij voorzichtig op de weg, hij is immers niet alleen van jou! Grijp in wanneer het kan! Accepteer iemand zoals hij is! Let op je toon! Discrimineer niet! Kijk naar katten die schrikken van komkommers! Geef ongevraagd een kopje suiker aan de buren. Oh, nee, aangezien suiker slecht is, geef ze dan maar een avocado want daar  weet men in elke cultuur wel een lekker gerecht van te maken!

Kusje Silvana

                   

Wij houden van Oranje (braak), slingers, toeters en tattoos,

Wij houden van Oranje (braak), slingers, toeters en tattoos,

 

“En… Josh, wat wil jíj worden?”, vraagt de juf. Hij wist dat de vraag ging komen. Vorige week heeft juf Astrid deze opdracht opgegeven. Tot gisteren wist hij nog précies wat hij wilde worden! Maar als hij nu zegt dat hij voetballer wil worden, schiet de hele klas in een deuk! Hoe kan hij nou snel een ander antwoord verzinnen? En dat niet hetzelfde is als die kinderen voor hem! Hoezo dierenarts, violiste (gaap), danseres (yeah, right), tv-kok, stewardess.

Voetballer wilde hij worden! Wij houden van Oranje (braak), slingers, toeters en tattoos.

Bij de kassa als een hyena staan wachten op voetbalplaatjes “Sorry?’, Wuppies dan? “nee, joh, gekkie”, Uh.. iets anders van Oranje dan? “Grappig… en nou wegwezen!”.

Het zweet breekt hem uit. En dan kijkt hij hem aan. Hij staat achterin de klas. Ze hebben even oogcontact. “Meester” ’Ja?’, zegt de juf. “Ik wil meester worden! Net als meester Danny”.
De bel gaat, het is pauze.
En samen met meester Danny gaan ze een potje voetballen op het plein.

"Ik zag een heel klein voetballertje, huilend op een veldje, huilend, huilend heel de tijd alleen. Sta op voetballertje en droog je traantjes af. .....Tralalalalallalalala....

Geen bonus voor de juf!

Geen bonus, geen loonsverhoging, u mag niet langs Af en krijgt geen bonus, lijkt verdorie Monopoly wel! Alweer niet, en vaak bij het onderwijs... hoe kan dat?
Als je iemand een keer in het zonnetje moet willen zetten, zijn het de leraren. Iedereen heeft op school gezeten. De basis voor je verdere leven, je verdere opleiding. Het op één na meest beschimpte beroep.
De leraar heeft een hbo-opleiding, sommigen zelfs een post hbo, master dan wel WO-opleiding en krijgt niet wij zij/hij verdient.

Alweer geen loonsverhoging! Ik ga dit jaar het 25ste jaar in, heb niet alles onthouden maar dit hebben we onder andere al meegemaakt: 
Eerst waren we als rijksambtenaren particulier verzekerd, maar omdat we te weinig verdienden kregen we daar een vergoeding voor. U leest het goed: te weinig verdienden! Sinds de nieuwe zorgwet van 2007 betalen we ons net als iedereen blauw aan premies.
Dan was er die keer dat we een paar procent kregen, hoera! Maar daar moesten dan wel 14 adv-dagen voor ingeleverd worden. Een dooie mus!
Nu dreigt de loonverhoging ten koste te gaan van de pensioengelden! Weer een sigaar uit eigen doos!
Ik moet er ook nog even bij vertellen dat je na 15 onderwijs aan je top zit, en geen verdere groeimogelijkheden hebt. 

De leraar. De geiten wollen sokken softie meester. De juf met een zelfgehaakte tas. De fietstas vol met nakijkwerk. Mee op kamp, zonder overuren. Met "al die vakanties"waarin er van alles gebeurd: van lessen voorbereiden, klas in orde maken, methodes bestuderen, rapporten schrijven, schoonmaken, bijtanken.
Het is onze roeping, dus voelt de regering zich niet geroepen om iets te doen. We staken namelijk niet zo snel, want dat is niet in het belang van het kind! 

Als u haar ziet, die juf. Ze lijkt verdwaald in het bos. Voelt zich niet helemaal begrepen. Ze is eikeltjes aan het zoeken voor de herfsttafel.

Hoorde ik ze nou bij de bespreking van de nieuwe begroting op tv zeggen "nuchter blijven"? Nuchter blijven? Je zou er van aan de drank gaan!! Schandalig!

http://www.nu.nl/economie/4124008/onderwijspersoneel-krijgt-vooralsnog-geen-bonus.html 

http://www.telegraaf.nl/binnenland/24483659/___Nog__geen_bonus_onderwijs__.html

Veilig aan de hand van de juf

Veilig aan de hand van de juf

Vandaag begon ze. Nog geen drie jaar en naar de peuterspeelzaal, net zoals zovelen van haar leeftijd. Met pretoogjes kwam ze aan de hand van mama het schoolplein op. Gisteren was ze er samen met mama en papa voor het eerst geweest. Toen mochten ze samen een half uurtje spelen. Vandaag zou ze een half uurtje zonder mama gaan proberen.

Een paar weken geleden heb ik ze ingeschreven. In mijn allerbeste Engels en met de hulp van onze Syrische tolk. De ouders wilden niet te veel vertellen van hun reis hier naartoe, het is te pijnlijk… te moeilijk… en onze tolk vond het net zo moeilijk. Aangezien zij zelf haar land jaren geleden verliet, haar familieleden in onzekerheid achter moest laten. Van het huis waarnaar ze terug wilde keren is niets meer over dan een stapel stenen onder een dikke laag grijze stof.

Het was lastig om mama´s hand los te laten. Ze brulde en brulde. Trok aan de hand van de juf om duidelijk te maken dat ze ook naar buiten wilde. Naar mama. Natuurlijk naar mama! Mama die de hele reis bij haar was geweest, moet nu even een half uurtje weg. Ze bleef maar brullen. Dikke tranen rolden over haar wangetjes. Hopelijk zal ze niet alles van de reis hebben meegekregen. Wie ze zijn verloren onderweg, wie ze moesten achterlaten, dat weet ze vast niet. Daarvoor is ze te jong. Zal ze in een trein of een auto hebben gereisd? In een boot of een vrachtwagen? Ze zal het zich niet herinneren. Van asielzoekerscentrum naar asielzoekerscentrum. Telkens weer andere mensen, andere talen, andere geuren. Weer ergens anders slapen. Maar de angst die haar ouders voelden, die heeft zij ook gevoeld.

Sinds kort eindelijk een flat in een land heel ver weg. De juf verstaat je niet, maar haar hand is warm. En die laat je niet meer los. Langzamerhand nam de juf haar mee naar de andere kindjes. Haar oogjes nieuwsgierig, maar nog heel onwennig. En langzamerhand ging ze spelen, glimlachen, kijken, ontdekken en durfde zich open te stellen. Als een schaduw hield ze de juf in de gaten. Ze zal toch ook niet weggaan, he?

En na een half uurtje was daar mama weer. Mama was net zo angstig geweest, maar ook nieuwsgierig.

 

http://www.nu.nl/bootvluchtelingen/4118205/grote-eu-landen-willen-asielregels-vluchtelingen-herzien.html

http://www.ad.nl/ad/nl/1013/Buitenland/article/detail/4134264/2015/09/02/Verdronken-jongetje-geeft-vluchteling-een-nieuw-gezicht.dhtml

 

Dodo

Dodo

 

We zaten met zijn viertjes in de trein naar Londen. Er was een plekje vrij, doordat er een driepersoonsbank was tegenover een tweepersoonsbank. Bij de volgende halte ging er een man bij ons zitten en ik zei: ”Goodmorning!”. Verrast glimlachend zei hij hetzelfde terug.

Hij was ergens in de vijftig, klein van stuk, van Indische origine zoals zovelen in Engeland. Na een tijdje geprobeerd te hebben iets te begrijpen van het taaltje wat we met elkaar spraken, vroeg hij verlegen welke taal dit was. We raakten aan de praat. Zoals bijna iedereen in de wereld was ook hij wel eens in Amsterdam geweest. Omdat hij het idee kreeg dat we veel reisden met onze kinderen, vroeg hij of we wel eens in Mauritius waren geweest. Dat moesten we ontkennend beantwoorden. Hij schijnt daar veel zaken te doen en haalde twee a4-tjes uit het  plastic tasje wat hij bij zich had, ze zaten met een nietje aan elkaar. Zijn businessplan.

Als het over Mauritius gaat, gaat het natuurlijk ook over de Dodo. “Hoe zat dit ook alweer?”, vroegen de kinderen.

Het dier was ongeveer een meter hoog en kon venijnig van zich afbijten met zijn grote snavel. Verder zou hij vrij hulpeloos zijn geweest. Zijn voedsel bestond uit zaden en vruchten. De dodo kon niet vliegen, ondanks dat hij verwant was aan de vogelonderfamilie uit de orde van duifachtigen.
Het eiland was nog onbewoond toen enkele schepen uit de Tweede Schipvaart in 1598 het eiland aandeden om vers water en voedsel te zoeken. Ze noemden het eiland Mauritius naar prins Maurits, de zoon van Willem van Oranje.
De loopvogel leed wel enigszins onder de gevolgen van de kolonisatie, maar zou daardoor niet uitsterven. Er zijn onderzoekers die veronderstellen dat de dodo vooral uitstierf door toedoen van die dieren, bijvoorbeeld door het gewroet van de varkens en door de honden, ratten en apen die het op de eieren en het gebroed hadden voorzien. Ook het kappen van de bomen is waarschijnlijk van invloed geweest. Het opmerkelijke is dat er van vele uitgestorven vogelsoorten een geprepareerde vogel aanwezig is (opgezette vogel of balg). Van de dodo is er echter geen enkele bewaard gebleven; alleen diverse botjes resteren nog. We kunnen alleen via de overblijfselen, beschrijvingen, tekeningen en schilderijen een idee krijgen van hoe een dodo er ongeveer uit gezien kan hebben. Het beeld van de vaak weergegeven dikke ingezakte dodo zou dus wel eens niet kunnen kloppen.

Hij lachte en fantaseerde met ons mee en verwees nogmaals naar zijn a4-tjes met een nietje, als we ooit naar Mauritius wilden gaan mochten hem mailen. Op zoek naar de verhalen van de Dodo.

Sommige mensen ontmoet je met een reden.