zaterdag 10 januari 2015

De vrijheid van meningsuiting








De vrijheid van meningsuiting 

Een heel mooi streven …

Iedereen! 
Honderden Fransen, Belgen en Nederlanders vereenzelvigen zich met de omgebrachte spottekenaars. Iedereen staat als een blok voor de vrijheid van meningsuiting, schouder aan schouder. Terecht! Maar wordt ieders mening wel echt gewaardeerd?

We hebben nog niet zo lang geleden gezien, dat een andere mening helemaal niet altijd werd gewaardeerd. Als je maar een beetje durfde te zeggen dat zwarte piet misschien wel met zijn tijd zou mee moeten gaan, werd je via social media “opgehangen aan de hoogste boom”, je kon “een kogel door je kop krijgen”,  je “moest maar het land uit” of je werd als vrouw weggezet als “negerhoer”. 

Pardon?

Dus de vraag is, vindt iedereen de vrijheid van meningsuiting eigenlijk wel zo’n belangrijk recht? Mag je wel zeggen wat je vindt? Of vinden wat je vindt? Hoe wordt er in de maatschappij om gegaan met andersdenkenden? 
Er heeft gelukkig niemand in het echt een kogel door zijn kop gekregen in het pietendebat, maar op social media waren de dreigementen heel heftig. Een virtuele kogel, zeg maar.

In gewoon Nederlands staat het in de grondwet zo omschreven: 
In dit artikel is de vrijheid van meningsuiting geregeld. In onze democratie is het zo dat je niet eerst toestemming hoeft te hebben voordat je iets schrijft of zegt. We hebben in Nederland dus geen censuur. Dat betekent niet dat je alles mag zeggen en schrijven zonder dat je daarvoor straf kan krijgen. Dat kan namelijk wel. Als je bijvoorbeeld iets zegt dat voor andere mensen kwetsend of beledigend is, kunnen ze naar de rechter gaan. De rechter kan dan toch nog een straf opleggen.

Mag je alles tekenen, schrijven, roepen  wat je vind? Het antwoord is “Nee!” en je kan voor de rechter ter verantwoording geroepen worden. 
De rechter dus! 
Geen terreurorganisatie! Terreur staat niet boven de wet.

Ook Jozias van Aartsen veroordeelde de aanslag scherp en vond: 
“Vrijheid van meningsuiting zit in ons DNA als stad van vrede en recht”. 
Maar hoe zat het dan met de gefotoshopte foto van hem met een IS-beul? Dat wordt over het algemeen een walgelijke en ongepaste foto genoemd, maar valt het nog steeds onder de vrijheid van meningsuiting ? Of niet? Of moeten we dat aan de rechter overlaten? Of kun je de vrijheid van meningsuiting de ene keer wel en de andere keer niet heel belangrijk vinden, afhankelijk of de boodschap je aanstaat?

“Je suis Charlie!”
De partner van  Stéphane Charbonnier (Charb) zei: "Dezelfde mensen die nu achter het vaandel 'Je suis Charlie' lopen, verweten mijn man enkele weken geleden nog islamofoob en racist te zijn." 

Iedereen, honderden Fransen, Belgen en Nederlanders vereenzelvigen zich met de vermoorde spottekenaars, schouder aan schouder. 
Maar staat niet iedereen als een blok achter elkaar omdat we de terreurdaad afkeuren? Omdat we het allemaal belachelijk vinden dat die twee psychopaten hun “God” misbruiken als excuus voor hun daden? 

Amerika zwichtte onlangs ook voor Korea ivm de film The Interview. Dat was geen terreurgeweld, maar een cyberaanval. 
Hoe lang kunnen we de vrijheid van meningsuiting nog hooghouden?

Het is goed dat we een samenleving hebben zonder de censuur, laat de rechter maar uitspraak doen of iets beledigend, kwetsend, smaad of laster is.
Maar ik ben bang, dat vanaf nu iedereen de vrijheid van meningsuiting gaat gebruiken om alles, maar dan ook álles te zeggen wat hij denkt, want dat recht hebben “we” ons met zijn allen vandaag na 08-01-15 verworven. 
Ik hoop dat men zich eerst afvraagt of je ook je boodschap anders kan zeggen, zodat er minder mensen zich gekwetst of beledigd hoeven voelen. Want alleen dan maakt het de wereld een beetje mooier. Ik hoef namelijk geen kogel door mijn kop! Ook geen virtuele… 

Kunst, schilderijen, tekeningen, verhalen, gedichten, columns en liedjes houden de mensheid een spiegel voor. 
Een kritische spiegel! 
Satire! 
Een spiegel die ons gedrag weergeeft.
Die vrijheid van die satirische kritische spiegel is belangrijk voor de ontwikkeling van de mensheid. 
Zonder die spiegel gaat de mensheid ten onder … 
aan haat!















zaterdag 27 december 2014

Jaaroverzicht 2014






Jaaroverzicht 2014

Ik zit nu in mijn fuchsia onesie van een populaire budgetkledingketen te bedenken dat er bijna te veel gebeurd is het afgelopen jaar om er een overzichtelijke column van te schrijven. 

We hebben de verschrikkelijke vliegrampen en oorlogen, besmettelijke ziektes zoals vogelgriep en ebola nog nauwelijks verwerkt of onder controle en daar valt gewoon niets grappigs over te melden.

Terwijl ik schrijf, check ik af en toe mijn Facebook-account en krijg ik ineens ongevraagd “de mooiste 10 regenboogfoto’s van de wereld te zien”. Dat wordt gepost omdat ik een keer een mooie (vind ik) foto heb gepost van een regenboog.
Ben ik nu achterdochtig?
Nee dit is de waarheid!

Je krijgt vanaf volgende week -als zij vinden dat je taart waar je een halve dag voor in de keuken hebt gestaan en terwijl je om je heen kijkt naar je keuken je het gevoel hebt alsof er een poedersuikerbom is ontploft- ongevraagd advies van Dr Oetker. (“Nu is het tijd voor een echte taart mevr. Voorbach, geen misbaksel!”)
Als je een foto van jou met je geliefde, post, op een Hollandse strand met de oostenwind die hard in je omhoog gezette kraag duwt. Krijg je daarna een advitorial van een tropisch strand te zien.
(“Daar had u dus ook kunnen staan!”)
Wacht maar af!
Of je krijgt een plaatje te zien van een windjack van de ANWB.
Dat gaat gebeuren mensen!
Als je post wat je leuk vindt komt daar geheid een ongevraagde reactie op.

Dit jaaroverzicht gaat over zaken waar we niet om gevraagd hebben.
Terwijl ik dit post zal ik door allerlei instanties gecheckt worden op (te) kritische noten en gefilterd worden welke producten ik gebruik.
De technologie gaat zo snel dat de wetgeving er omheen nog moet worden aangepast.
Hoe belangrijk vinden we de wet op de privacy eigenlijk, als we alles op Facebook zetten? Van nieuwe schoenen tot misbaksels, alles is openbaar!

Hoe belangrijk is de wet op de vrijheid van meningsuiting nog, na de hack van Korea op Sony?
Dan zenden we die ´komische´ film toch niet uit. Een betere reclame voor The Interview konden ze niet bedenken bij de afdeling PR van Sony. Reclame zonder dat u er om gevraagd heeft.

Een hit zonder dat hij er om gevraagd heeft: Gary Fomdeck. Je gaat nog denken dat Gerard verpakt zit in Justin Bieber, Lady Gaga en Gordon.
Niet in Stomae, want die heb ik zelf gezien. Alhoewel, gezien zijn onnatuurlijk lange en dunne lichaam heb ik misschien de hele show naar een hologram zitten kijken.

Er is trouwens nog nooit zoveel gebeurd op het gebied van technologie als het afgelopen jaar: de 3d-printer wordt steeds meer gebruikt in de medische wereld, er wordt papier gemaakt van dierenpoep (daar zit wel een luchtje aan), een 3d-pen waarmee je in de lucht kan schrijven en een Deo-onderbroek tegen windjeslucht. Er is serieus al een tandenborstel die aangeeft wanneer het tijd is om naar de tandarts te gaan en er komt ook een trui die aangeeft wanneer je weer aan de deo moet.

Het wordt steeds gekker: je loopt de kledingwinkel in en als  je dacht dat die poortjes waren tegen diefstal, nee joh, dat is om je maten te scannen en je stijl. Je wordt dan met een geur naar je stijl gelokt. Jouw maat krijgt een kleurtje, zodat je precies eruit pakt wat je nodig hebt. “Nou, dat is precies wat ik zocht.” Ook toevallig. Scanpoortje die gelijk je maat meet. “Maatje 38, ik dacht het niet, mevrouw.”

Er komt in het midden van de supermarkt een kookeiland waar een wereldgerecht klaargemaakt wordt met de hartelijke groenten van Unilever en Hak. Koken wordt een beleving! Kom je thuis met allemaal eten waar je gezin niet om gevraagd heeft.

Hopelijk brengt 2015 datgene waar we wel om vragen.


http://www.speld.nl/2014/02/27/wifi-kunstheup-haalt-ouderen-uit-isolement/



















zaterdag 6 december 2014

Roodborstje




Roodborstje

Zo snel als hij gekomen was
Zo snel was hij weer weg
Het mooie kleine roodborstje
Buiten in de heg

Nog voor ik bij het raam was
Vond hij dat hij moest gaan
Het mooie kleine roodborstje
Liet mij teleurgesteld staan

Het mooie kleine roodborstje
Bij mij achter in de tuin
Kijkt me schichtig aan
Met zijn kopje ietwat schuin

Het mooie kleine roodborstje
Kijkt voorzichtig om zich heen
Er zijn meeuwen, duiven, mussen
Maar van roodborstjes is er enkel één

Mooi klein roodborstje
In mijn verkleurde struik
Op zoek naar lekkernijen
voor het vullen van zijn buik

Het mooie kleine roodborstje
Op zoek naar een gezel
De dans die daar op volgt
Is een waar liefdesspel

Zo snel als zij gekomen waren
Zo snel waren zij weer weg
De mooie kleine roodborstjes
Buiten in de heg

De mooie kleine roodborstjes
Kijken voorzichtig om zich heen
Duiven, mussen en ook meesjes komen mee
De roodborstjes zijn vanaf nu voor altijd met zijn twee

donderdag 23 oktober 2014

briefjes







Er was eens een vrouw uit Koewacht
Die schreef haar brieven met veel macht
De mensen boos en verontwaardigd
Wie doet er nou zo onaardig?
Van keurige Cristel hadden ze dat nooit gedacht!

Die Cristel… die kreeg een soort van ‘Gilles de la Tourette op papier’, volgens haar man van haar verkeerde medicijnen. 

Die Cristel heeft de afgelopen jaren de gelegenheid gehad om allerlei dorpsgenoten vervelende brieven te sturen, zonder dat er bij iemand een lampje ging branden? Dacht haar man dan niet: Ga je nu alweer een stukje lopen? Moeten er geen postzegels op die enveloppen? Voor wie zijn die brieven eigenlijk? Is dat pakje van 100 enveloppen alweer op?
Kreeg haar man ook van die brieven, vraag ik me dan af? 
Waarschijnlijk wel. 
En wat stond daar dan in? Wil ik weten! 
Ruim die gore stinksokken van je eens op, met je hondenkop. Je stinkt uit je richel, oude gerimpelde gebochelde bejaarde, zoek een hobby! Zo iets?  En zij maar schrijven. 
Schreef alles lekker van zich af! 
Moest ze ergens te lang in de rij wachten, schreef ze ’s avonds of die vrouw voor haar niet op een ander tijdstip boodschappen kon gaan doen, en waarom ze voor de hele week vreten insloeg, en of ze soms de hele straat eten moest geven? Bij weer een andere buurvrouw betichtte ze de kinderen van schreeuwen en of ze ze niet beter kon opvoeden? Of de buurman zijn hond niet lekker binnen kon houden? Of dat meisje van de overkant niet een keertje naar de kapper kon gaan? En haar vader kreeg een brief over zijn leuke nieuwe schoonzoon. 
Nou, als dat niet lekker opruimt in je hoofd!

En iedereen elkaar maar verdacht aankijken. Van wie komen die brieven? En eerst maar denken dat je de enige bent die zo’n brief krijgt. Tot dat iemand het durft te delen. Toen kwam de aap uit de mouw. Heb jij ook zo’n brief gekregen? 
Met wát erin? Ja… je hebt ook een dikke kont… nee, nee…sorry…

Toch maar beter de bijsluiter lezen dan in het vervolg: “… kan nare bijwerkingen geven, zoals eerlijkheid in de lompste vorm van het woord… met verstoting uit de maatschappij tot gevolg… ”

Als je dan toch zo graag brieven wil schrijven naar mensen, neem dan het voorbeeld van de 14-jarige Jacob die brieven schrijft aan onbekende eenzame bejaarden. 

En als je graag lieve briefjes wil lezen, bewaar dan de liefste briefjes je hele leven. Ik bewaar ze op plekjes waar ik ze niet verwacht en ik ze op onverwachte momenten plotseling kan vinden. Die onverwachte momenten komen namelijk altijd op het juiste moment.