zondag 20 juli 2014

Rust zacht...



Rust zacht...


Geen enkel ander nieuwsbericht doet er meer toe. Het enige wat ik de afgelopen dagen wil weten is of de passagiers van MH17 op een respectvolle manier naar huis kunnen.
Maar helaas zie ik geen enkel bericht wat daar op wijst...
Brute mannen die waarnemers weghouden van de rampplek, journalisten die weg worden gestuurd, gecensureerde berichten: Wat is waar? Welke zaken worden van de buitenwereld weggelaten? Geen antwoorden op de vragen: wie zijn er schuldig? 

Hoe moet dit zijn voor diegenen die zijn achtergebleven? Je ziet een man die ongeveer 2000 kilometer hier vandaan enkele paspoorten in zijn hand houdt en om zijn nek hangt een geweer. Een andere man rommelt tussen wat spullen in een kapotte koffer. Vier mannen lopen met een draagbaar waarop een zwarte zak ligt. Een lugubere vlakte waar alleen resten van een vliegtuigramp, opengereten koffers, persoonlijke bezittingen en lichamen van mensen liggen. Vrachtwagens worden gevuld met spullen. Waar worden de passagiers heen vervoerd?

Ik kan alleen maar denken aan de zoon die nu zijn vader, moeder en zusje kwijt is. Die zus die haar zwager, haar zus en nichtje kwijt is. Dat Australische stel die bij déze ramp én bij de vermissing van de MH370 familieleden zijn kwijtgeraakt. Buren, collega’s, familieleden en klasgenootjes die niet terugkeren. Hoe kun je dit dragen? 

Het boeit me niet wie de bolletjestrui gaat krijgen of wie de Queen Zomercarnaval is geworden in Rotterdam of dat het code gele is vanwege onweer. Nee het boeit me allemaal niet. 
Ik wil álle nieuwsberichten volgen en wachten op een verstandig besluit van een of andere Rus die zichzelf wereldleider noemt en waarnemers toelaat, zodat iedereen terug kan naar huis. 
Naar huis, zodat iedereen in alle rust, zonder mannen met wapens en journalisten die leugens vertellen, afscheid kan nemen van hun geliefde zus, broer, vader, moeder, buurman, collega, juf of klasgenootje. 
Dat is namelijk het enige juiste wat je kan doen als je je als wereldleider van een humane kant wil laten zien.

Verder hoop ik dat ieder ander die op vakantie is of nog moet gaan wél terugkomt! 
En niet als deze lieve mensen die op avontuur zouden gaan richting Maleisië of onderweg waren naar een ander ver oord voor altijd afscheid hebben genomen.

Rust zacht…


zondag 22 juni 2014

Welbevinden



Welbevinden



De sociale media staan er vol van: pesters!
Slaan, bedreigen, schoppen, intimideren, chanteren, spullen afpakken en schelden. Niks lijkt te gek. En op een of andere manier is er telkens iemand die het filmt. Hoe strafbaar ben je eigenlijk als je het slachtoffer niet helpt? Hoe medeplichtig ben je?
In een krantenbericht lees ik dat elke school volgend jaar een pestcoördinator op school moet hebben. Die persoon kan probleemgevallen beter in contact brengen met hulpverlenende instanties. Er staat niet bij om welk probleemgeval het gaat: de pester of de gepeste?
Een pestcoördinator, hè? Is dat iemand die het pesten gaat coördineren? Ik zie het voor me: de coördinator wil liever niet dat het op school voorkomt. Als het even kan het liefst op weg naar school of op weg naar huis, want dan is het niet de verantwoording van de school. Als een slachtoffer al drie keer is gepest dit
schooljaar, moet je een ander slachtoffer uitzoeken. En nog meer van dat soort
regels om het pesten beter in banen te leiden??

In een ander artikel lees ik dat een meisje al anderhalf intens wordt gepest,
bedreigd en geslagen. Als antwoord geeft een docent: "Hoe verschrikkelijk dit
verhaal ook weer is, het blijft iets dat voorkomt op alle scholen."
Pardon? Op alle scholen? Mag toch hopen van niet!
Het zijn hele kwetsbare kinderen die hulp nodig hebben en dan moet je niet komen met: "Ja, ze lokt het ook wel uit hoor…", " Hij is communicatief onhandig", " Het komt altijd van twee kanten." of " Ze ligt niet in de groep", "Is altijd al een buitenbeentje geweest" of "Ze is ook wel een beetje merkwaardig."
Nee!!

Is het idee om leraren en docenten een eed te laten afleggen bij hun diplomering? Net als bij artsen eigenlijk, zoals de eed van Hippocrates waarbij de geneesheer de taak heeft mensen te genezen en lijden te verlichten. We noemen het de eed van Laetus.
Je bent namelijk verplicht dat een kind zich veilig voelt op je school. Je belooft ouders voor hun kind te zorgen en zij brengen hun kind in het volste vertrouwen naar je school. De school moet een tweede huis zijn. Een tweede huis waar iedereen samen leeft. Je hoeft niet iedereens vriend te zijn, maar je gaat wel respectvol met iedereen om. Dat is een beginwaarde!

Je moet geen pestcoördinator aanwijzen, maar een respectcoördinator of iemand die zorgt voor het welbevinden! Het pesten aanpakken is mosterd na de maaltijd!
Je moet zorgen dat je klimaat op school zodanig veilig is dat je pesten vóórkomt, dan heb je namelijk geen pestcoördinator nodig.




zondag 11 mei 2014

Zangvogels






Zangvogels

Merel (geen grapje) staat haar idool op te wachten op Schiphol. Ilse en Waylon zijn tweede geworden op het Eurovisiesongfestival! Wie had dat gedacht? Niemand had dat gedacht! Nee! Niet doen alsof je het vanaf het begin een mooi liedje vond, nee! 
De allereerste keer bij DWDD stond het geluid ook nog te zacht en iedereen die er na om commentaar werd gevraagd, voelde zich enorm opgelaten om er iets moois over te zeggen. Net zoiets als met een lelijke baby. 
Je zegt van alles om het te ontwijken: “Wat lief, Wat leuk, Wat een leuke kleertjes, Op wie lijkt ie? Wat slaapt ze lekker hè? Enzovoorts, et cetera. 
Zo was het ook met Calm after the storm. “Bescheiden… Ik mis wat… Tsja… wat zal ik er van zeggen?” 

Ilse bleef positief, kocht dure schoenen, huurde een regisseur in voor het mooi in beeld brengen van het liedje en Waylon hield zijn hoed op, ongeacht wat iedereen van zijn hoed vond. 

Het is de laatste jaren een kermisact geworden, waarbij de act belangrijker werd dan de zang. Gelukkig heeft Anouk vorig jaar de moed gehad om het tij te keren. Ook ik dacht: wat moet Anouk daar nou? Maar blijkbaar heeft ze de boel wakker geschud en de weg vrijgemaakt voor andere artiesten. Nu Ilse en Waylon bijna hebben gewonnen, lijken de acts met een rad, een schaatsster, een tweeling op een wip en wassende wijven super belachelijk! En dat zijn ze ook! 
Het gaat om een goed liedje!

Ik hoorde Jan Smit zeggen: “We zijn tweede, maar het voelt als eerste.” Hmmm, dat heb ik schaatsers in Sotsji niet horen zeggen, hoor. Als zij tweede waren, baalden ze als een stekker en niet zo’n beetje ook.

Conchita werd eerste en maakte een punt. 
Na een moeilijke jeugd vol pesterijen besloot Tom Neuwirth op een dag om gewoon zichzelf te zijn! Hoe mooi is dat!?
Anno 2014 moet je kunnen zijn wie je bent en geaccepteerd worden om je geaardheid. 
In de media en ook in de sociale media waren de reacties op Conchita niet mild en het blijkt dat men toch nog helemaal niet zo tolerant is. De vele, zogenaamd grappig bedoelde, reacties over Conchita maken vooral pijnlijk duidelijk dat haar statement nog hard nodig is. De grappen zijn hard: ”Je moet tegenwoordig uit kunnen komen voor je gebaardheid. Baardaap. Doorgestoken baard. Als zij geen baard had, had ze dan ook gewonnen?” 
Ze zong heel goed en daar gaat het om! 
En het statement wat zij heeft gemaakt is bonus: “Tegen discriminatie en voor tolerantie!”
Rise like a Phoenix!



zaterdag 10 mei 2014

Meester m/v







Meester m/v

Wij hebben er een paar. Sommige scholen hebben er één, sommigen twee. Er zijn zelfs scholen die er nul hebben! Als hij dan per ongeluk ergens terecht komt, staat hij onhandig in de personeelskamer, als een verdwaalde man in een lingeriezaak. Hij houdt zijn lauwwarme koffiebeker stevig vast. Kijkt in zijn koffie om geen oogcontact te maken met de kudde vrouwen. Staat langs de muur of zit op de verste stoel. 

Wat is dat toch met mannen? Waarom zien we er steeds minder voor de klas? Leg het maar eens uit aan de kinderen: 
“Vroeger waren er ook mannen die juf waren” 
‘Echt waar? Zoiets als meester Wim?’ 
“Nee… die is conciërge… Zoals ik doe. Je ziet ze nauwelijks meer.”

Sommige kinderen missen een man als rolmodel! 
Zien hun vader maar eens in de veertien dagen en op woensdag in de oneven weken (mits hij niet moet overwerken natuurlijk of iets gaat doen met de kinderen van zijn nieuwe vriendin.) 
Andere kinderen zien hun biologische schepper nooit. Hebben geen mannelijk voorbeeld thuis, noch op school. Dan moeten ze het alleen hebben van de tv-mensen, artiesten, rappers en filmsterren. Geen voorbeeldfuncties die de jongetjes op de maatschappij voorbereiden.

Juffen worden neergezet als overbezorgde theemutsen die jongetjes zouden beperken: “Niet te hoog klimmen! Houd eens op met stoeien! Blijf van elkaar af! Gaan jullie dit maar op de gang uitpraten!”

Waarom heet een vrouwelijke leraar eigenlijk JUF? Voorheen was de ‘juf-vrouw’ een ongetrouwde vrouw die als lerares op een basisschool werkzaam was. Het was tot 1957 verboden voor een getrouwde vrouw om als ambtenaar werkzaam te zijn, waardoor een lesgevende dame op en school per definitie een juffrouw was. De meester is de aanspreektitel van een mannelijke leraar. 
De implicatie van het meesterschap is dat de opgedane kennis of vaardigheden wordt overgedragen. De vrouwelijke equivalent ontbeert de titel, maar heeft dezelfde functie. Zo vermeldt De Dikke van Dale. 
Dus eigenlijk is de juf een meester, maar dan vrouwelijk.

Jongens hebben behoefte aan bewegen, praten op een andere manier over gevoelens, lossen ruzies op een andere manier op, willen structuur en duidelijkheid, houden van een oplossingsgerichte benadering en hebben humor. 
Hoe laat je jongens jongens zijn? 
Hoe voorkom je dat je voortdurend straf geeft? 
Als de juf het dan moet doen zonder haar mannelijke collega, lees dan het meesterstuk van juf Sandra van Liere*. 

Accepteer dat jongens niet hetzelfde zijn als meisjes. Dat kan een juf best!