inspecteur

Nijntje zoekt de zon

 

Nijntje zoekt de zon

Nijntje wil naar buiten toe

Ze heeft haar jasje aan

Een sjaal en haar nieuwe Uggs

Hier zie je Nijntje staan

 

Nijntje kijkt naar boven

Daar boven in de lucht

Daar zijn heel veel grijze wolken

Nijntje slaakt een zucht

 

Het wordt toch lente, gauw?

Dat zag ze op tv

Ik wil geen wolken, sneeuw of kou

Nee, nee, nee!

 

Maar de zon, die ziet ze niet

De zon, die is verstopt

Achter de grote grijze wolken

“Volgens mij word ik gefopt!”

 

Nijntje neemt een besluit:

En gaat op zoek, ja fijn!

Op zoek naar de grote gele bol

“Die moet toch ergéns zijn?!”

“Zeg maan, heb jij soms de zon gezien?”

Maar de maan, die slaapt nog net

(geeuw) “Nee, tijdje niet gezien

Ik ga snel terug naar bed”

 

“Zeg ster, heb jij soms de zon gezien?”

Maar de ster, die straalt voor twee

“Nee, tijdje niet gezien

Vraag het eens aan de zee”

 

“Zeg zee, heb jij soms de zon gezien?”

Maar de zee zegt heel verrast:

“Hmmm… nu je het zegt mis ik hem ook

Ik vind het niet gepast”

 

Nijntje zoekt en Nijntje zoekt

Ze zoekt een hele tijd

Tot ze bij de evenaar is

Het lijkt wel een eeuwigheid

 

“Hé zon! Ben je hier? We missen je in Nederland

Ga je met me mee?”

“Ik was de weg een beetje kwijt,

Ja, ik ga met je mee!”

"Kom zon, stap maar in mijn autootje

Ik wijs je de weg

Niet meer verdwalen, hoor

Anders hebben we weer pech”

 

“Ok!”, zei de zon,”Ik zal blijven stralen

Stralen boven het Polderland

Niet meer verdwalen of verdwijnen

Ik straal warmte boven Nederland”

 

“Hoera”, zei Nijn, “Hoera!’

“Hoera, wat ben ik blij!”

Alles komt goed

En rent lachend naar de wei

 

De zon die neemt een plekje in

Een plekje in de lucht

De zon die straalt en straalt

De zee die slaakt een zucht

 

Op haar rug ligt Nijntje nu

Op haar rug in de wei

En kijkt naar haar gele vriend

En iedereen is blij!

24uurs oppascentrale Omi en Opi van Vliet,waarmee kan ik u van dienst zijn?

24uurs oppascentrale Omi en Opi van Vliet,waarmee kan ik u van dienst zijn?

De crèches zitten in zwaar weer! De regering heeft zulke drastische maatregelen genomen, dat werkende en/of studerende ouders genoodzaakt zijn om kun kroost bij opa en oma te gaan brengen. Opa’s en oma’s vragen immers geen uurprijs.

De crèche was altijd zo’n vertrouwde en verantwoorde instelling waar je kindje met een gerust hart kon brengen. Nee, ik bedoel niet “afleveren” of ”dumpen”. Onze kinderen hebben er een hele fijne tijd gehad, zodat papa en mama naar hun werk konden. Niks mis met de crèche, niks zieligs aan en onze kinderen hebben er ook niks van ‘gekregen’.  Nou, wat ze gekregen hebben was een fijne tijd, met vriendjes, vriendinnetje en lieve zorgzame leidsters. Die lieve zorgzame leidsters raken misschien wel binnenkort hun baan kwijt, als het zo doorgaat.

Als je een jonge opa of oma bent, is de kans groot dat je nog een baan hebt en je op je werkdagen niet op je kleinkind kan passen. Als je al wat ouder bent, kan je dat wel. Maar wat als je ziek bent? Waar gaat je oogappeltje dan naar toe? Lukt het voor mama of papa om een snipperdagje te nemen of zo iets als zorgverlof? En als dat niet lukt, is er dan een vangnet voor het kleine prinsje of prinsesje?

Ik zie een gat in de markt voor alle oma’s en opa’s die een dagje over hebben! Word  invaloma of invalopa! Je hebt dat autostoeltje toch? Die eetstoel staat ingeklapt in de hoek en dat plastic speelgoed geef je een extra sopje. Als je buurvrouw  ziek is, zorg jij die oppasdag toch voor haar kleinkind en de volgende keer andersom! Opa’s en oma’s in Nederland, verenigt u!

“24uurs oppascentrale Omi en Opi van Vliet,waarmee kan ik u van dienst zijn?

Is oma Beppie er niet? Is ze ziek? O, dan kunt u oma Koosje bellen, die heeft vandaag wel een gaatje tussen 13.00 en 18.00. Inclusief eten? Ja, hoor, geen probleem! Koemelkallergie, zegt u? Hmmm… nou, dan kunt u beter vandaag naar opi Bernard gaan, want hij heeft op dinsdag drie kleinkinderen met zo’n allergie. Maar hij woont wel in Appelscha. Even omrijden…”

Je zal toch leidster geweest zijn op een crèche en bent je aan te omscholen. Breng je je kind bij een invaloma. Het moet toch niet veel gekker worden!

nieuws

hommel

“Urenlang tv kijken of computerspelletjes spelen is niet schadelijk voor de sociale ontwikkeling van jonge kinderen.”

 

“Urenlang tv kijken of computerspelletjes spelen is niet schadelijk voor de sociale ontwikkeling van jonge kinderen.”

http://www.nu.nl/media/3382448/lang-tv-kijken-niet-schadelijk-sociale-ontwikkeling-kind.html

“Urenlang tv kijken of computerspelletjes spelen is niet schadelijk voor de sociale ontwikkeling van jonge kinderen.”, zeggen Britse experts. Waarom twijfel ik dan aan zo’n onderzoek? De beeldbuis is de laatste jaren geëvolueerd van nieuws- en informatieverstrekker tot entertainmeubel! Ik meen me te herinneren dat er in mijn tijd niet veel meer was dan Paulus de Boskabouter, Beertje Colagol en de Berenboot. Niet te vergelijken met Avatar en natuurlijk Sponge Bob. Ik heb menigmaal mijn zoon ervan geprobeerd te overtuigen dat het stemgeluid van Spónge Bób te erg is voor moederoren. Ik kom er gewoon niet overheen.”Na dit filmpje mag de tv wel uit!”, probeer ik te vergeefs. Thuis ben ik ook maar gewoon moeder en geen juf tenslotte. Toen mijn kinderen jonger waren, bezáten wij de afstandbediening en konden wij nog bepalen wat er gekeken werd. Je kon ze toen van alles wijsmaken, tenslotte konden ze nog niet lezen en wisten niet wat er in de tv-gids vermeld stond. Wij probeerden dan de educatief verantwoorde programma’s voor hen uit te zoeken. We dachten dat we ze voor de gek konden houden! Ha! Sponge Bob pakt me nu dagelijks terug:”Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar voor!” Terwijl ik tijdens het koken denk:”Ik ben er klaar mee, ik ben er klaar mee!” Wij hadden naast de pc een kookwekker die na 40 minuten afging. “Nu mag je zus!”, terwijl onze zoon afdroop. Hij vond het leuk om viruele dierentuinen en pretparken te bouwen en dat duurt nou eenmaal langer dan 40 minuten. Snap dat dan, mam!

Toch schrik ik van de cijfers: 15 procent van de 11.000 onderzochten 5 jarigen keek meer dan drie uur tv per dag. Meer dan 3 uur bij de virtuele oppas! En dan toch zeggen dat tv-kijken niet schadelijk is voor de sociale ontwikkeling! Wanneer maak je dan vriendjes? Los je conflictjes op? Leer je voor jezelf opkomen? Doe je verbale vaardigheden op? Leer je communiceren? Leer je omgaan met winnen en verliezen? Leer je incasseren? Leer je spelen met vriendjes, spelen met je broertje, zusje, papa of mama? Leer je ontdekken, experimenteren, uitdagen, verstoppertjes spelen? En doe je motorische vaardigheden op, zoals klimmen, rennen, stoeien, handstand tegen de slaapkamerdeur, balletje trap of knikkeren?

Tv-kijken zet wel degelijk aan tot gedrag. Vooral de reclames tussendoor zetten aan tot hebberigheid en kóópgedrag. Wat dan grappig is dat we allerlei gezelschapsspelletjes en binnen- en buitenspeelgoed voorbij zien komen. Ik vermoed dat die gezelschapsspelletjes in de kast verdwijnen. Daar heb je toch geen tijd voor als je meer dan 3 uur per dag tv kijkt! En buitenspelen met je nieuwe frisbee? Daar moet je wel eerst vriendjes voor maken. En hoe moet dat ook al weer? Die gezelschapsspelletjes zien we over een paar jaar wel weer terug voor een prikkie op een kleedje bij Koningsdag. “Helemaal compleet en zo goed als nieuw! We zijn er klaar mee! We zijn er klaar mee!”

Heeft u ook kippenpootjes? Loopt moeilijk, hè?

Heeft u ook kippenpootjes?

Loopt moeilijk, hè?


We zijn er nog net op tijd bij, want hij is bijna los. De meest bakken zijn al leeg. Er liggen alleen nog wat kleine pootjes. Ik sluit achteraan in de rij aan.

“Pondje ?”, vraagt de kippenboer aan de vrouw die naast me staat. Blijkbaar koopt ze vaker “een pondje”. Ze knikt en vraagt: ”Vrouw er niet?”. Poelier gooit dampende nieuwe pootjes in een lege bak. Hij schept een pondje in een zak voor haar. Zijn reuzenhanden vallen me op, of zijn de pootjes zo klein deze keer?  Terwijl ik 0,685 op het display van de weegschaal zie staan, vertelt hij: “Teen gebroken!”

“Joh?”
Misschien hoef je bij vast klanten niet meer te vragen of het ietsje meer mag zijn.
“Ben je d’r op gaan staan?”, grapt ze.
Als zijn voeten ook reusachtig zijn, zou me dat niet verbazen. Ik schat dat er weinig ruimte is achter de toonbank.
“Nee”, zegt de poelier. “Boek op gekregen!”
“Joh?”
“Jaha, een boek van Rien Poortvliet…”

Ik moet oppassen dat ik niet ga glimlachen. Ik verwacht dat de poelier met zijn reuzenbenen zo over de toonbank kan stappen en dit kaboutervrouwtje kan pletten.

Een boek van Rien Poortvliet!, denk ik. Het boek der Kabouters? O, nee!

“Dat is een zwaar boek hoor!”, gaat hij verder. “Een páárdenboek! Zo op haar blote tenen!”

De vrouw kijkt geschokt en rekent af. Waarschijnlijk ziet zij net als ik een blauwe kloppende teen met aan de bovenkant nog een klein stukje van een glimmend rood gelakt teennageltje. Jak!

Dan zijn wij aan de beurt. Ik vraag wat milde en wat pittige pootjes.

Alle grappen die we de afgelopen weken hebben gemaakt over paardenvlees, zal ik maar niet maken.

Ik moet ineens denken aan Jessica Simpson, die bij het eten van kippenvleugeltjes aan haar toenmalige verloofde vroeg: “rare naam Buffalo Wings… Buffels hebben toch geen vleugels?”