Veilig aan de hand van de juf

Veilig aan de hand van de juf

Vandaag begon ze. Nog geen drie jaar en naar de peuterspeelzaal, net zoals zovelen van haar leeftijd. Met pretoogjes kwam ze aan de hand van mama het schoolplein op. Gisteren was ze er samen met mama en papa voor het eerst geweest. Toen mochten ze samen een half uurtje spelen. Vandaag zou ze een half uurtje zonder mama gaan proberen.

Een paar weken geleden heb ik ze ingeschreven. In mijn allerbeste Engels en met de hulp van onze Syrische tolk. De ouders wilden niet te veel vertellen van hun reis hier naartoe, het is te pijnlijk… te moeilijk… en onze tolk vond het net zo moeilijk. Aangezien zij zelf haar land jaren geleden verliet, haar familieleden in onzekerheid achter moest laten. Van het huis waarnaar ze terug wilde keren is niets meer over dan een stapel stenen onder een dikke laag grijze stof.

Het was lastig om mama´s hand los te laten. Ze brulde en brulde. Trok aan de hand van de juf om duidelijk te maken dat ze ook naar buiten wilde. Naar mama. Natuurlijk naar mama! Mama die de hele reis bij haar was geweest, moet nu even een half uurtje weg. Ze bleef maar brullen. Dikke tranen rolden over haar wangetjes. Hopelijk zal ze niet alles van de reis hebben meegekregen. Wie ze zijn verloren onderweg, wie ze moesten achterlaten, dat weet ze vast niet. Daarvoor is ze te jong. Zal ze in een trein of een auto hebben gereisd? In een boot of een vrachtwagen? Ze zal het zich niet herinneren. Van asielzoekerscentrum naar asielzoekerscentrum. Telkens weer andere mensen, andere talen, andere geuren. Weer ergens anders slapen. Maar de angst die haar ouders voelden, die heeft zij ook gevoeld.

Sinds kort eindelijk een flat in een land heel ver weg. De juf verstaat je niet, maar haar hand is warm. En die laat je niet meer los. Langzamerhand nam de juf haar mee naar de andere kindjes. Haar oogjes nieuwsgierig, maar nog heel onwennig. En langzamerhand ging ze spelen, glimlachen, kijken, ontdekken en durfde zich open te stellen. Als een schaduw hield ze de juf in de gaten. Ze zal toch ook niet weggaan, he?

En na een half uurtje was daar mama weer. Mama was net zo angstig geweest, maar ook nieuwsgierig.

 

http://www.nu.nl/bootvluchtelingen/4118205/grote-eu-landen-willen-asielregels-vluchtelingen-herzien.html

http://www.ad.nl/ad/nl/1013/Buitenland/article/detail/4134264/2015/09/02/Verdronken-jongetje-geeft-vluchteling-een-nieuw-gezicht.dhtml

 

Dodo

Dodo

 

We zaten met zijn viertjes in de trein naar Londen. Er was een plekje vrij, doordat er een driepersoonsbank was tegenover een tweepersoonsbank. Bij de volgende halte ging er een man bij ons zitten en ik zei: ”Goodmorning!”. Verrast glimlachend zei hij hetzelfde terug.

Hij was ergens in de vijftig, klein van stuk, van Indische origine zoals zovelen in Engeland. Na een tijdje geprobeerd te hebben iets te begrijpen van het taaltje wat we met elkaar spraken, vroeg hij verlegen welke taal dit was. We raakten aan de praat. Zoals bijna iedereen in de wereld was ook hij wel eens in Amsterdam geweest. Omdat hij het idee kreeg dat we veel reisden met onze kinderen, vroeg hij of we wel eens in Mauritius waren geweest. Dat moesten we ontkennend beantwoorden. Hij schijnt daar veel zaken te doen en haalde twee a4-tjes uit het  plastic tasje wat hij bij zich had, ze zaten met een nietje aan elkaar. Zijn businessplan.

Als het over Mauritius gaat, gaat het natuurlijk ook over de Dodo. “Hoe zat dit ook alweer?”, vroegen de kinderen.

Het dier was ongeveer een meter hoog en kon venijnig van zich afbijten met zijn grote snavel. Verder zou hij vrij hulpeloos zijn geweest. Zijn voedsel bestond uit zaden en vruchten. De dodo kon niet vliegen, ondanks dat hij verwant was aan de vogelonderfamilie uit de orde van duifachtigen.
Het eiland was nog onbewoond toen enkele schepen uit de Tweede Schipvaart in 1598 het eiland aandeden om vers water en voedsel te zoeken. Ze noemden het eiland Mauritius naar prins Maurits, de zoon van Willem van Oranje.
De loopvogel leed wel enigszins onder de gevolgen van de kolonisatie, maar zou daardoor niet uitsterven. Er zijn onderzoekers die veronderstellen dat de dodo vooral uitstierf door toedoen van die dieren, bijvoorbeeld door het gewroet van de varkens en door de honden, ratten en apen die het op de eieren en het gebroed hadden voorzien. Ook het kappen van de bomen is waarschijnlijk van invloed geweest. Het opmerkelijke is dat er van vele uitgestorven vogelsoorten een geprepareerde vogel aanwezig is (opgezette vogel of balg). Van de dodo is er echter geen enkele bewaard gebleven; alleen diverse botjes resteren nog. We kunnen alleen via de overblijfselen, beschrijvingen, tekeningen en schilderijen een idee krijgen van hoe een dodo er ongeveer uit gezien kan hebben. Het beeld van de vaak weergegeven dikke ingezakte dodo zou dus wel eens niet kunnen kloppen.

Hij lachte en fantaseerde met ons mee en verwees nogmaals naar zijn a4-tjes met een nietje, als we ooit naar Mauritius wilden gaan mochten hem mailen. Op zoek naar de verhalen van de Dodo.

Sommige mensen ontmoet je met een reden.

Cowgirl...

Cowgirl

 

30 juli

Vandaag heb ik paardgereden. Ja, echt waar! Voor het eerst in mijn leven bovenop de rug van een knol!

De kinderen wilden zo graag eens paardrijden. Ik heb er niks mee, nooit wat mee gehad ook. Dat gedweep met die pony´s, meiden met een verzorgpaard, dat adoreren van een ros, nooit paardenromans gelezen ook. Niks voor mij.

Maar vandaag verbaasde ik mezelf en mijn gezin door te roepen: “Waarom gaan wij eigenlijk ook niet mee? Misschien wel een leuke ervaring? Ik heb gehoord dat ze door het bos lopen. Als we het ergens gaan doen, dan hier in New Forest.” En dat heb ik geweten!

We kregen een cap op en een lichtgevend hesje aan. Nadat we erop waren geklauterd kregen we wat instructies. Ik kreeg natuurlijk het kreupele paard met paranoïde schizofrenie en de behoefte om te pas en te onpas ergens te gaan poepen. Hij schrok van elk verkeerd zuchtje wind. Als er een pion stond die er gister niet stond sprong hij de bosjes in. “Try not to scream!”, zegt die paardenmeid tegen me.  “Pardon?”

Ik hoefde op zich niet veel te doen. Hij luisterde toch niet naar me. Als de rest in draf ging, ging hij er als een halve zool achteraan. Ik als een stuiterbal al mijn krachten gebruiken om er niet af te vallen. ”Waarom vond ik dit ook alweer een leuk ideeeeeeee…?” Een van zijn achterpoten slipte steeds weg in de modder. Ik schrijf poten ja, sorry. Die van mij was beslist geen edel dier.

 

 

 

“Als jij gespannen bent, dan wordt het paard dat ook”, zegt ze in het Engels tegen me. Ik gespannen? Hoe kom je daar nou bij? Ik geniet van de omgeving, maar mijn linkerbil voelt aan als rauwe biefstuk. Alhoewel… volgens mij voel ik hem helemaal niet meer.

Ik heb drie dagen last gehad van mijn paardrijspier. Wat voor spier? Mijn paardrijspier! Die loopt vanaf de binnenkant van je knie tot je stuitje. Iedereen heeft hem maar normaal gebruik je hem niet.  

En ik ga hem ook niet meer gebruiken.

 

Wat kost een Grieks eilandje nou eigenlijk?

Wat kost een Grieks eilandje nou eigenlijk?

 

De basis van onze beschaving gaat bijna ten onder als het eiland Atlantis, brokkelt af als de Akropolis.

Het land wat ons Griekse mythologie bracht en het alfabet. Wat ons leerde handel drijven en oorlogen voeren, de Spartaanse opvoeding, theater, filosofie, literatuur, wiskunde, architectuur en democratie. De Olympische spelen en de Marathon. Athene was, tot dat de Romeinen kwamen, de geestelijke hoofdstad van de wereld

In de jaren 80 gingen we er allemaal heen met onze verkering: Griekenland! Genoten van de heerlijke stranden, gastvrije mensen, traditionele huisjes en vooral heerlijk eten.

Er zijn zo’n 6000 (!) Griekse eilanden, die in zee om het vaste land verspreid liggen, hiervan zijn 227 eilanden bewoond. Je kunt een eiland mét bewoners kopen, word je gelijk burgemeester of van mij part koning, maar dat geeft zo’n gedoe. Makkelijker is het om een onbewoond eiland te kopen. Helemaal van je eigenste zelf. (Ik noem het stiekem alvast Silvanikos).

Stel we kopen met een vrienden- of familiegroep een eiland en bouwen daar wat huisjes op, kopen wat bootjes op van de lokale bevolking een eiland verderop. We leven van wat het land ons geeft en “redden” tegelijkertijd de Griekse bevolking van de ondergang. We zetten bijvoorbeeld een zwerfkattenopvangcentrum op, of een zwerfhondenopvangcentrum, een biologische bijenboerderij, doen aan in- en export of houden een kraampje van in olijfolie gebakken stroopwafels. We nemen het oer-Nederlandse watermanagement mee van bruggenbouwen, inpolderen en bouwen Grieks Giethoorn.

Wat betalen we dat van? Nou, heel simpel: van ons pensioenpotje! We konden van de week in de documentaire van Cees Grimbergen zien dat enkel de Amerikaanse adviseurs rijk worden van onze premies. Dus ik zeg: haal het geld uit die potjes en investeer het in een Grieks eiland. Minder risico, meer geluk! Voor ons blijft er toch niets meer over, tegen die tijd dat we 73 zijn en we aankloppen bij ons pensioenfonds lachen ze ons vierkant uit: ”Pensioen? Hahahaha, dat is zo 2006! Grapjas…”

We stoppen tien tot vijftien eerder met werken, verkopen onze huidige woning en vertrekken definitief naar de Griekse zon.

Terwijl ik dit bedenk gooi ik van plezier een bord kapot; Hoppa!!

 

 

http://www.grieksegids.nl/onroerend-goed/

http://www.grieksegids.nl/griekse-eilanden.php

http://newsmonkey.be/article/49061

 

Spion in de bosjes

Spion in de bosjes

In groepjes zie ik ze altijd bij elkaar staan. 

Soms schoffelend, soms papier en ander afval tussen de bosjes vandaan prikkend. 

Soms doen ze net alsof ze schoffelen. 

Ja, ik heb ze betrapt! Ik fantaseer dat ze eigenlijk spionnen zijn. 

Spionnen van de AIVD of iets anders geheimzinnigs. Net alsof schoffelend bespioneren ze ons. Een mooie vermomming kun je je bijna niet voorstellen. In een oranje hesje kom je ongemerkt overal. Oortjes in en met je collega-spion overleggen die een paar wijken verderop ook net alsof staat te schoffelen. 

Spionnen die op zoek zijn naar, ja, naar wat eigenlijk? Terrorisme? Illegaal opgeslagen wapens? Hennepkwekerijtje?

Helaas is dat niet zo. 

Je moet tegenwoordig schoffelen of prikken voor je uitkering. In een oranje hesje, terwijl de rest van de bevolking (zeg maar de werkenden) maar denken dat dit gedetineerden zijn of mensen die aan hun taakstraf werken. 

Daar sta je dan met je diploma, letterlijk op straat gezet door reorganisatie of de crisis.

Deze mensen zijn niet te beroerd om hun handen uit de mouwen te steken.

Ze hebben namelijk al die tijd gewoon gewerkt! Zijn geen profiteurs van de steun. Willen graag een baan, maar moeten nu schoffelen of prikken. 

Welk fantasieloos wezen heeft dit achter een bureau vandaan bedacht? 

Wees dan nog creatief en laat ze zelf reclame op de achterkant van hun hesje schrijven, zoals: “havenarbeider met 21 jaar ervaring zoekt nieuwe uitdaging” of “peuterleidster zoekt baan waar ik mijn talenten kan laten zien”.

Alles liever dan dit…

http://vlaardingen.sp.nl/nieuws/2015/05/doosjes-vouwen-of-schoffelen

http://www.volkskrant.nl/dossier-archief/schoffelen-voor-een-uitkering-nuttig-werk-of-dwangarbeid~a3579531/

Koningsdag 2015

Koningsdag 2015, wat leuk om te zien dat de drie prinsesjes gelukkig ook hele gewone kinderen zijn.

Voor het eerste hadden ze alle drie iets anders aan. Eindelijk mochten ze zelf iets uitzoeken. De capes waren wel tweedehands. Amalia had een andere kleur, dus die van haar was nieuw of van een Spaanse nichtje geweest of van een oud gordijn van Drakensteyn.

Een knot die niet lekker zat. “Ik zei toch dat ik het los wou, mam!” net als bij elk meisje van die leeftijd een hele strijd om die klitten eruit te krijgen ’s ochtends.

Die optocht van die boten was soms zo saai dat je elk prinsesje wel een geeuw zag onderdrukken. Amalia is duidelijk al meer getraind voor dit soort evenementen. Ze instrueerde haar jongere zusjes  geregeld met een por: “Wel zwaaien, hoor!”. Daar kwam dan weer een glimlachje op hun gezichtje tevoorschijn. “O, ja… lachen en zwaaien”.

Tussendoor mochten ze pauze houden. Ergens lunchen en de schoentjes even uit. Misschien wel even op de tablet, Facebook en Twitter bijwerken…

“met me vader naar boten gekeken… boring…”,

“er waren veel mensen die ik niet kon… whatever…  “,

“freakin’cold #Dordt”

“Mijn vader met zijn grapjes… schaam me dood”.
“Serieus?? #nooitmeerponcho”
 

Toen weer terug naar mama. Wat me op viel was dat ze alle drie in haar armen vielen. Was de pauze dan zo erg? Wat voor begeleiding zat daar bij? Stomme kindermeisjes? Vies eten? Weer gezond?

Daarna naar een geschiedenis-toneelstuk kijken.
“OMG, niet doorheen te komen.”
En toen weer lopen. Lopen en zwaaien. Zwaaien en lachen. Naar het volk. Het volk van Oranje.
Het volk in Oranje. Ik denk dat de meisjes van Oranje ook best zo’n oranje t-shirt aan zouden willen met een opschrift: “Willem, ik sta hier!”. Ze moesten vast een lach onderdrukken. Zo diadeem met rode, witte en blauwe veren of zo’n oranje hoed met bloemen. Ja, dat vinden de meisjes vast leuker dan die cape/poncho.
“Waarom is de cape niet oranje mama? “

“Oma had geen oranje gordijnen, Amelie, niet zeuren”. "Lachen en zwaaien! Zwaaien en lachen!"

http://www.ad.nl/ad/nl/31040/Koningsdag/article/detail/3984617/2015/04/28/Prinsesjes-zijn-al-kleine-fashionista-s.dhtml

Lentegeluk

Ik borstel de met mos en bladeren bedekte bank af voordat ik de kussen erop leg
Een verdwaalde slak haal ik er voorzichtig af
Zijn deurtje is verdroogd
Poes en ik nestelen ons op de zachte  kussens
Mijn hand voelt hoe zijn vacht de warmte van de zon absorbeert
Bij elk vogelgekwetter bewegen zijn oortjes
Na een flinke wasbeurt lijkt hij te ontspannen
Maar de vogels houden hem alert
Ik laat mijn gewassen haren drogen
poes wordt onrustig
Zijn staart beweegt
De vogels dagen hem uit
Veder op geronk van motoren die voor het eest naar buiten mogen
Verstoring
Ik doe mijn vest uit en laat mijn winterwitte  armen kennismaken met de eerste stralen
De eerste lentezon betekent gesmolten chocolade aflikken van je vinger
Lentegeluk