Van
onderaf bekeken
Omdat
het vandaag waarschijnlijk de lekkerste dag van de maand augustus wordt en ze
inmiddels het plafond en behang van alle kanten hebben gezien, gaan we er op
uit!
Het
wordt de Diergaarde en oma mag ook mee.
Omdat
dochterlief niet de hele Diergaarde op krukken kan lopen, bestel ik van tevoren een degelijke rolstoel. Er wordt mij verteld dat het dan wel vijftig euro
borg kost, maar dat nemen we dan maar op de koop toe. Bij aankomst op de
parkeerplaats worden we braaf naar een plekje gedirigeerd. Ik hoop eigenlijk
dat ik mijn manke dochter naar de ingang kan rijden om daarna een parkeerplekje
te gaan zoeken, maar helaas. Dan doet ze dit stuk maar op krukken. Bij de
ingang staat haar rolstoel inderdaad te wachten en ik overhandig het biljet
waarna ik een reçu krijg. Ok, daar gaan we dan! De rugzak kunnen we mooi
achterop hangen, dat scheelt. Waar nu de krukken gelaten? We zien dat je wel je
krukken kwijt kunt bij de achenebbisj rolstoel die je voor een euro kan lenen,
maar natuurlijk niet in deze degelijke rolstoel. Dat betekent dat oma,
rugbybroertje of ik zei de gek om beurten de krukken mee mogen leuren. En we
zullen haar ook om de beurten duwen. Op zich kan zich zelf ook voortbewegen met
haar handen, alhoewel de ondergrond dit niet altijd toelaat. De Diergaarde
blijkt voor iemand in een rolstoel een ware survivaltocht!
Allereerst
is het nergens vlak! Dat is op zich niet altijd erg en past het in de stijl van
een dierentuin, maar je duwt je als rolstoelbegeleider de blubber! Het pad
richting de olifanten bijvoorbeeld is eigenlijk niet te doen. Een heuvelachtig
landschap met kuilen en gaten. De laatste hindernis is een flink gapend gat met
regenwater erin. Die laten we maar voor wat het is en proberen de hellingproef
naar beneden te doen. Niet vooruit naar beneden, omdat dochterlief dan
getorpedeerd wordt, dus dan maar achteruit naar beneden. Aangezien ik geen ogen
in mijn achterhoofd heb, zie ik de kuil niet. Gelukkig komt er een stoere jonge
vader met spierballen te hulp die de rolstoel veilig onderaan de heuvel krijgt.
Fieuw!
In
het Oceanium is de vloer trouwens prima te doen. Daar komen we een ander
obstakel tegen. Het waterniveau is hoger dan ongeveer 1 meter 30. Dat betekent
dat iemand in een rolstoel de dieren op de kant niet kan zien en dus tegen het
troebele water zit te staren. Boeiend...
Ook
bij de giraffen is geen rekening gehouden met rolstoelen. Rijden we de hele
heuvel op naar het verblijf. Binnen kan je op een verhoger gaan staan om zo
naar de lieve koppen van de giraffen te kijken. Iemand in een rolstoel ziet
hooguit de twee hoorntjes van de giraf net boven de balustrade uit piepen!
Bij
meerdere dieren kwamen we verhogers, een paar treden naar beneden of naar boven
tegen. Die dieren zijn verboden toegang voor rolstoelers!
In de
restaurants kun je ook bijna niet bij bestek, suiker-, zout- en peperzakjes en
servetten. ''Servicetafel'' noemen ze dat.
Maar
een lichtpuntje is dat je vooraan mag zitten bij de vogelshow! Alhoewel de
wielen vast bleven zitten in het beregende schelpenpad.
We
schuilen een maal voor de regen. Achter de bomen zien we een tempel met mensen
eronder. Misschien is er ook nog plek voor ons? We racen erheen, maar wat
blijkt? De vloer van de Japanse tempel is bewerkt met open gaten en kunnen we
er niet in staan met de rolstoel. Dan maar even terug onder een dikke boom. We
worden vergezeld door een echtpaar met hun invalide zoon.
We
hebben niet elke invalidentoilet gebruikt. Allereerst valt het ons op dat ze
altijd geopend zijn en we geen sleutel ergens hoeven op te halen. Dat scheelt!
Bij de eerste wc hangt de spiegel zo hoog dat dochterlief er nauwelijks in kan
kijken. Hoef je niet te kijken of je make-up is doorgelopen? Hang dan geen
spiegel op! Bij een ander toilet moet ze eerst een drempel over. Als je lang en
breed je rolstoel in het toilet krijgt, blijkt dat dat deze deur voor de deur
van de andere toiletten staat en de boel blokkeert waardoor mensen niet naar
buiten kunnen zonder de deur weer terug te duwen tegen je rolstoel aan. En het
toppunt is die ene wc op die heuvel. Als je uit het toilet komt kun je je
eigenlijk alleen maar via het grasveld de heuvel af laten afrollen. Wat hebben we gelachen!!
Beste
directeur van de Diergaarde,
Gezien
bovenstaande ervaringen geven wij u de tip om uw dierentuin eens in een
rolstoel te verkennen. Graag te samen met uw team, tijdens een teamdag of zo?
Dan kunnen jullie zelf ervaren hoe het is wanneer niet alles toegankelijk is en
niet alles te zien is. Hopelijk worden er dan betere aanpassingen gemaakt.
Het was voor ons een openbaring om de
dierentuin met de rolstoel te verkennen en kon dochterlief ook haar krukken
gebruiken. Gelukkig voor onze dochter was deze rolstoel een tijdelijke
aangelegenheid, maar er zijn mensen waar dat niet voor geldt.
Met vriendelijke
groet,
Silvana Voorbach-Herben uit Vlaardingen
