nieuwe schoenen

Nieuwe schoenen

Op de verjaardag van mijn moeder had ik ze aan. Mijn nieuwe aanwinst van maar liefst 12 centimeter hoge zwarte elegantie. Topjurkje erboven en voilà; ik kon de gastvrouw spelen. We hadden ons lekker uitgesloofd met high-tea, want oma wordt maar een keer 70, hè? De een naar de andere oom en tante kwam binnen. Maar na 34 keer heen en weer lopen, volle dan wel lege glazen dan wel kopjes thee dan wel koffie en niet te vergeten de schoteltjes, begon het kweetnietwatvoorleer te knellen!

Fluisterend vroeg ik mijn zoon of hij mijn anderen exemplaren uit de auto wilde halen, en dat deed de schat! Moeders kon nog even vooruit.

Na de high-tea namen wij liefdevol afscheid van alle gasten en gingen wij op weg naar een volgende verjaardag. Een kinderverjaardag wel te verstaan. En een kinderverjaardag kan je niet voorbij laten gaan, natuurlijk! Wat een timing! We konden gelijk aanschuiven. Met een plastic bordje in ons hand schepte we lekkere Chinese gerechten op. Daar waren we echt aan toe, na 14 gebakjes…  ik nam plaats op een klapstoeltje, niet wetende dat er naast mij een ware charmeur zou plaatsnemen! Zijn beentjes bengelden over de rand van zijn klapstoel. We raakten in gesprek over zijn hobby: de scouting. Hij vertelde wat ze daar zoal doen en dat hij er veel vriendjes heeft. En toen kwam het: hij had nieuwe schoenen gekregen! Ik keek naar zijn ontschoende sokkenvoetjes. Alsof hij mijn gedachten kon lezen stoof hij van zijn stoel en glipte de gang in om binnen één tel terug te komen met zijn aanwinst. En inderdaad! Ze hadden de wauw-factor! Ik hield ze onder mijn voet om te laten zien dat hij “al bijna mijn maat” had. Hij glunderde ervan. Vol trots ging hij dan maar de kamer rond om ze aan allerlei ooms, tantes en aanverwanten te laten zien. Iedereen zei iets leuks: ”Zozo… Zijn die nieuw? Wauw! Wat stoer! Heb jij al maat 34? Tsjonge jonge…” Heerlijk zo’n rondje langs allemaal mensen die iets liefs zeggen over je schoenen. Ik herinnerde me dat ik, toen ik nog een kleutergroep had, de kleuter ook een rondje in de kring liet lopen met zijn nieuwe schoenen, dan wel nieuwe jas of iets anders. We hadden er een bijpassend liedje bij: ” ... heeft nieuwe schoenen, schoenen, schoenen. … heeft nieuwe schoenen van je dippie dappie do!” Waarbij de kleuter vol trots de kring rondhuppelde.

Stiekem zouden we dat allemaal misschien wel eens willen, hè? “Zo, heb jij nieuwe schoenen? Wauw! Die zijn mooi!...”
Jammer… die van mij liggen in een plastic tasje in de auto… ze knelden een beetje… Ik wilde er zo graag glunderend de kamer mee rondhuppelen...

Oh Dennenboom oh dennenboom

De Dennenkenner

“Hoe hoog mag tie worden, mevrouw? Beetje vol van onderen? Ik heb hier een echte Nordmann. Nee, die u vast heeft is een gewoon sparretje. Of tie uitvalt? Veel water geven onderin en niet naast de centrale verwarming zetten, ha, ha. In principe naaldvast,  ja. U wilt er maximaal 20 euro voor uitgeven? Nou, dan moet ik even achterin kijken, maar dan geef ik geen garanties hoor. Thuis lijkt ie altijd kleiner, he?”

De dennenkenner vertelt  je alles over zijn handelswaar: de kerstbomen. Bij voorkeur een mannetje op een straathoek met een bord van karton en een pijl: HIER KERSTBOMEN! Duidelijker kan niet! Hier moet je zijn en niet in de mega-ijzerwarenwinkel of tuincentrum. Want deze dennenkenner weet er nou eenmaal meer van! Zo simpel is het! Hij kan er in geuren en kleuren over vertellen. De levensloop van het boompje. Uit welk land hij komt. Hoe hij gesnoeid is. Hoe hij is opgeslagen en vervoerd werd. Je krijgt er bijna een stamboom bij. Hallo! We gaan hem niet adopteren. We nemen hem een week of drie in huis, versieren hem en daarna dumpen we hem weer. Je kunt bijna spreken van een kortstondige  romance.

Weetje: Dat er in Nederland alleen al bijna 3 miljoen bomen in huis genomen worden, sommigen mogen in de voortuin blijven staan. (Daar vallen de naalden tenminste niet uit door de cv.) Dat de naam Nordmann afkomt van de Finse bioloog Alexander Nordmann. Hij heeft de boom in Europa geïntroduceerd als  de ideale kerstboom, omdat hij minder uitvalt. En nu wil je weten hoe het komt dat hij minder uitvalt? Nou, dat komt omdat de Nordmann langzamer groeit. En daarom is hij ook duurder.  (Dat weet je dan ook weer, he?)

Wat doet zo’n kerstbomenverkoper eigenlijk de rest van het jaar? (Behalve op hoorcollege bij Dr. Alexander Nordmann?) Misschien is hij wel getrouwd  met Dieuwertje Blok? Die is ook 11 maanden per jaar vrij. 11 maanden per jaar vrij! Dat heeft mijn decaan vroeger niet verteld, dat die optie er was. Bestond toen ook nog niet: Sinterklaasjournaalanchor. Bestaat er een stand-in voor Dieuwertje? Wat als ze net eind november ziek wordt? Ik sta te trappelen, hoor. Vol verwachting klopt mijn hart. Krijg ik dan ook een artiestennaam? Of is Dieuwertje haar echte naam?

Dirk de Dennenman en Dieuwertje Blok staat er op de voordeur. Hij heeft de mooiste boom voor hunzelf bewaard. Handelen met voorkennis noemen ze dat, maar geen haan die daar naar kraait. Lekker vol van onderen en een mooie ranke bovenkant. Dirk zingt erbij: “Oh dennenboom, oh dennenboom. Wat zijn je takken wonderschoon! Ik hebbie laatst bij de Gamma zien staan, toen zat er een ander prijskaartje aan! Oh dennenboom, oh dennenboom…” Dieuwertje wacht altijd tot 6 december, tot dat haar vriend de bisschop het land uit is gezwaaid. Ze heeft haar kerstpakket van de NPS onder de boom uitgestald. Het thema van dit jaar is: “natural high” de foodtrend voor 2014! Allemaal gezonde etenswaar en leeftips. Na al dat strooigoed je lijf weer in balans krijgen. Back to basics! Volgend jaar kunnen we bij Dirk een boom leasen. Een boom met kluit. Hij zet hem dan terug in de natuur. Je kunt hem het hele jaar bezoeken en vertroetelen. In december kun je hem weer in huis nemen. (Niet te dicht bij de cv, he?) Dan willen we er wel alles van weten! Want dan is het bijna een adoptieboom. Oh dennenboom, oh dennenboom, wat zijn je takken wonderschoon…

Wat wil je later worden?

Wat wil je later worden?

 

15 jaar is hij pas ; de Vlaamse Giel. Afgelopen woensdag is het op het vliegtuig gestapt naar India, om daar een boeddhistische leermeester te worden.

13 jaar is ze pas; Danielle. Trots en verlegen vertelde ze in DWDD dat ze is aangenomen bij het Bolshoi ballet in Moskou. Ze is uitverkoren om met allemaal andere tienermeisjes haar balletopleiding in Moskou te volgen. Ze is ongeveer 2500 kilometer van haar ouders, familie en vrienden vandaan.

Wil je dat op die leeftijd al achter laten? Kán je dat op die leeftijd al achterlaten? Er gebeurt zoveel in de puberteit.

Twee weken geleden hadden we een ouderavond. De bedoeling is om een lang weekend naar Tsjechië te gaan met groep 7/8. De meeste ouders deelde het feit dat zo’n reis een bijzondere ervaring voor de kinderen zal opleveren. Maar er waren ook ouders die niet wisten of hun kind zo’n reis zonder hun ouders wel aan kon, aangezien ze nog nooit ergens hadden gelogeerd. Ik verbaasde me daar wel over. Het is niet zo dat je kind elke week ergens gaat logeren, maar zo af en toe eens bij opa of oma, een tante of bij een vriendje is toch echt wel goed voor hun ontwikkeling. Maar om nou met je 13^de of 15de al uit huis te gaan om zelfstandig aan de andere kant van de wereld een opleiding te gaan volgen?

Er zijn mensen die op hun zesde al weten wat ze willen worden. Maar door van alles en nog wat, wel of niet de juiste keuzes gemaakt of gekregen, zitten ze ineens op hun 37^ste van 17.00-22.00 in een callcenter via de telefoon mensen dubbel glas aan te smeren. Het schijnt een top-avond te zijn als je in die vijf uur drie offertes heb weten te regelen. Daarentegen ben je in diezelfde vijf uur 78 keer afgewezen! Nou, dat lijkt me ook niet echt fijn voor je zelfvertrouwen. En ook niet fijn voor je portemonnee, aangezien je betaald krijgt per offerte.

Op mijn 18^de wist ik het pas! Ik hielp op woensdagmiddag in het buurthuis bij de knutselclub. Ik weet nog dat ik verontwaardigd was naar de decaan van mijn middelbare school: waarom heeft niemand me ooit gezegd dat kinderen zo leuk zijn?

22 jaar is hij pas; Douwe Bob. Kind van een oude hippie kunstenaar. Hij zat in hetzelfde programma als Danielle. Het was een mooi emotioneel verhaal, en zíngen dat die jongen kan! Zijn moeder zegt het zo mooi in de documentaire: ”Douwe is de artiest geworden, die zijn vader nooit heeft kunnen worden.” Douwe stond vorig jaar al op Pinkpop.

5 jaar is hij pas; Miles Scott uit San Francisco. Hij heeft leukemie en de Make-a-Wish foundation had voor hem een batmobiel geregeld. Hij mocht Batman zijn voor één dag: een bankoverval stoppen, een vrouw redden en een ontvoering tegenhouden. Het was een fantastische dag!

“En wat wil je later worden, Miles?, vroeg de verslaggever.

Miles dacht even na en zei: “Beter, meneer, ik wil graag beter worden!”

 

Bejaarden en kinderen eerst!

Bejaarden en kinderen eerst!

 

Voordat hij bij de halte stopte, zag hij ze al: met hun wilde snoeten en hun imponerende postuur. Met daarachter hun leider, die zij “meester” noemden. Hij had bij zijn baas al om een andere route gevraagd,  maar daar kon hij niet aan beginnen, zei hij. “Even doorbijten. Niet in de ogen kijken! En anders zet je ze er maar uit!”, adviseerde zijn baas.

Hij liet ze binnen. Het was een héle groep. Het leek wel of er geen einde aan kwam. Triomfantelijk stapte ze stuk voor stuk in, hij voelde zich ingesloten. Provocerend zei er een nog “Goedemorgen, meneer!”.  Nou, laat dat goede maar weg, dacht hij nog. Hun meester liep onhandig te doen met een hele stapel ov-chippasjes. Ook daar kwam geen einde aan.

Achterin was nog plek en daar stormden ze heen. Sommige reizigers durfden ze aan te kijken en naar hen te glimlachen. Niet doen, dacht hij nog, anders gaan ze los! Met zijn drietjes op een bank. “Hé, wat is dit?, zei er een, en drukte er gelijk op. “Dat is een knopje en daar moet je van afblijven.”, zei hun meester.

Oh nee, daar begint het gedonder!

“Luister, jongens! We drukken pas op het knopje als we eruít gaan, ok?” Vervolgens drukten er drie op het knopje. “Nee, niet nu, we moeten er nog lang niet uit, ik geef wel een seintje.”

“Als er nogmaals wordt gedrukt, zet ik jullie eruit!”, zei hij via de achteruitkijkspiegel tegen hun meester. Dat geklets en gelach, gek werd hij ervan.

Toen stond er een oud vrouwtje op. “Wil jij voor mij op het knopje drukken, jongeman? Ik ben al 89…”, zei ze met een krakende stem.

De kleuter drukte op het knopje…

De chauffeur zette abrupt de bus stil! Het oude vrouwtje verloor bijna haar evenwicht en kwam bij de meester op schoot te zitten.

“Drrrruit!! Drrruit!!”, brieste hij.

“Overspannen!”, zei de Arboarts, “Maar misschien helpt een andere werkomgeving”.

Ze zette hem op de trein naar Zwolle, als conducteur.

Daar zag hij haar weer: de 89 jarige vrouw. Hij herkende haar bruine ogen en grijze vlassige haar.

“Drrrruit!! Drrruit!!”, brieste hij.

En de rest kunt u lezen in het AD op bladzijde 4

http://www.ad.nl/ad/nl/5597/Economie/article/detail/3541945/2013/11/09/Bejaarde-89-uit-de-trein-gezet.dhtml

nogal Buiïg

Miezer, buitje, regen, plensbui, stortbui…

 

Het weer is nogal heftig deze week. Van een windhoos in Wijk bij Duurstede tot wateroverlast in Noord-Holland en sneeuw in de Ardennen.

 

Als een stilleven hangen ze over mijn radiator te drogen. Een broek -ik denk maat 128- en twee paar verdrietige sokjes –gestreept licht blauw met  blauw.

Kleddernat werd ze binnen gebracht door de overblijfjuf. Twee jongens hadden haar een duwtje gegeven. En toen lag ze pardoes op haar buik in de vieze plas. “Oh!”, riepen ze stoer naar elkaar. Dat was niet de bedoeling, zeiden ze achteraf, maar je ziet ze denken: ”Het zag er wel vet spectaculair uit.” In haar maat werd snel wat verschoning gezocht.

Doorweekt kwam ze thuis, mijn puberdochter. Ze fietste op het fietspad naar school en de auto links van haar vond het leuk om door de plas te rijden. De hele golf van bruin water ging zo pardoes over haar heen.

Druipend hangt de broek over de douchedeur, maat small, en twee troosteloze sokken. Ook haar sneakers zijn doorweekt. De hele ochtend heeft ze tijdens de toets in die verkleumde kleding gezeten.

Wat is dat toch met plassen? Wat voor aantrekkingskracht hebben ze ?

Het stoeltje maakt een zielige indruk. Er ligt een plasje op. De leuning is klam en op de grond liggen een paar vette druppels. De conciërge veegt ze met een theedoek weg.

De toets ging over het klimaat, opwarming van de aarde, smeltende ijskappen en tsunami’s.

“En? Hoe ging de toets?”

Terwijl ze haar natte slierten haar naar achter gooit, zegt ze: ”Makkie…”

2040

2040

 

Ik loop door de bibliotheek, waar twee jongens van groep 4 verdiept zitten in een boek.

“Juf! In 2040 zijn er echt gave kermissen!”

Ik stop en boven mijn hoofd ontstaat een wolkje met daarin het woord “Huh?”.

“Ja, en robotten kijken ons huiswerk na.”

Nieuwsgierig als ik ben, kijk ik mee in het boek. Op de voorkant staat met grote glimmende letters ‘In 2040’ aangegeven.

“Hmmm…. In 2040, zeg je? Heb je dan nog huiswerk in 2040?”

“Tuurlijk!”, zegt er een, “Dan zijn we …” Dan is het even stil. Ze kijken elkaar aan.

“We zijn nu pas acht.”, zegt de ander.

“Ok, en hoe oud ben je dan in 2040?”

“Negen! Want 2014 komt na 2013.”

“2014 komt inderdaad na 2013, maar wat staat er op de voorkant van het boek? Staat daar 2014?”

Ze slaan hem dicht en bekijken de voorkant. “2040!”

“Is 2040 hetzelfde als 2014?”, vraag ik.

“O, nee… maar … die kermissen zien er echt vet cool uit, juf en die robots, Kijk! Kijk!”

Het is duidelijk dat ze mijn rekensommetje superstom vinden. Waarschijnlijk kan die robot het sommetje wel snel uitrekenen, zelfs onderste boven in die super coole achtbaan. Echt gaaf!

Ongewenste visite

Ongewenste visite

 

Ja, hoor! Nu zijn wij een keer aan de beurt. Bij een kappersbezoek zijn ze ontdekt. Hoe gênant! Heel discreet werden we verzocht een andere keer terug te komen. Direct maar naar de overkant om bij de drogist middeltjes te kopen. Ik zocht tussen pillen, poeders, zalfjes en drankjes. Maar pas toen ik helemaal over de balie heen ging hangen, zag ik de lotions. Lotions en shampoos tegen luizen en neten. Verstopt op de onderste plank. Stel je voor dat iemand ze ziet. Waarom ligt het zalfje voor aambeien eigenlijk wel op ooghoogte?

“Kan ik u helpen?”

“Ja, ik wil iets van de onderste plank!”

“Oh, Oh!”, zei ze onheilspellend, “De ónderste plank…”. Er kwam zelfs een collega bij. “Welke is beter?”, vroeg ze aan haar collega. Helemaal niet discreet noch fluisterend vroeg ze of “ze” al lopen of dat het nog eitjes zijn. Hallo! “Een troost, ze komen alleen op schoon haar.”, vertelde er nog ongevraagd bij. Ja, dát zeg ik ook altijd tegen de ouders op school! De PR-leus van de hoofdluis. Je hoeft je niet te schamen, want je hebt schoon haar. Dus…  Maar het ís wel superirritant! Ik hád geen jeuk en nu ik weet dat ik ze heb ineens wel. Hoe werkt dat?

Ik sloeg de boodschappen maar over, om direct naar huis te gaan en onze hoofden te behandelen. Een moeder van een vriendje van Scott gesmst of hem voor de zekerheid maar even wilde nakijken. We kregen gelijk huisarrest want de lotion moest acht uur intrekken. Jassen in een vuilniszak gestopt om ze te laten stikken, beddengoed afgehaald en op 60 graden gewassen. Daar zit je dan: met je haar is een wrong onder de lotion.

Nog nooit hebben wij deze ongevraagde visite gehad. Wel mieren! Ik vraag me ook telkens af, waarom mieren wel bij ons in huis komen en niet bij de buren. Meer lekkers te halen, zeker?

De luizen vinden ons ineens lekker? Ik hoop dat het eenmalig is.

Trouwens… van wie hebben we ze gekregen? Wie heeft de luizen ingefluisterd dat wij nog niet aan de beurt geweest zijn?

Eén troost: vanavond hebben we weer schoon haar!

Oh… nee!