Krant vanuit kinderogen

Krant vanuit kinderogen

Elke dag valt er een krant bij ons op de mat. Van mij hoeft dat niet persé. Ik lees het liefst 5 kranten per dag, bij voorkeur digitaal. Maar mijn wederhelft vindt de krant makkelijk om mee te nemen.

Een van de andere voordelen is dat je samen met je kinderen aan de keukentafel de krant kan doornemen.

Het eerst wat hen opviel was dat Vicks gaat verhuizen naar Zweden. Vanuit kinderen gezien is dat helemaal niet leuk natuurlijk (‘Zien we hem dan nóóit meer?’) en dan kan je als moeder voordat je het weet gelijk het fokprogramma van dierentuinen gaan zitten uitleggen.

We hebben het kort over zalmonella en doping. Het liefst slaan ze het familiedrama in Schalkwijk over, maar kunnen het toch niet laten mee te filosoferen over wat iemand tot zo’n daad brengt…. Tsja…
Leuk om te lezen is dat er bij de politie tips binnen stromen over de kunstroof in de Kunsthal. Als we even doorlezen hebben er vijf mensen gebeld. Hoe bedoel je: ’de tips strómen binnen’?
Een koninklijke bruiloft doet het ook altijd goed bij kinderen. Op bladzijde 9 staat een foto van een Luxemburgse prins met zijn lieftallige bruid. Wat sneu is dat haar moeder het niet meer kon meemaken, maar dat haar vader van 92 er gelukkig wel bij was. 92?! Huh? We willen gaan rekenen, maar er staat niet bij hoe oud gravin Stéphanie is. Even googelen… Steph is ongeveer 28, haar moeder was van 1941 (ouder dan mijn moeder… )en kreeg rond haar 43^ste Steph. Haar ouders scheelden ongeveer 20 jaar. Zo, dat weten we dan ook al weer. Overigens is het altijd bijzonder om te zien dat kinderen niet oordelen over leeftijdsverschillen.
Waar ze wel van onder de indruk waren is homogeweld. ‘Onbegrijpelijk!’
Het sportkatern slaan we in zijn geheel over aangezien er toch nooit iets van rugby in staat en sluiten af met stripje.

 

Kom niet aan mijn kind!

Kom niet aan mijn kind!

De media staan er vol van: misbruik van kinderen wordt steeds meer ontdekt en veroordeeld. Priesters, pedagogisch medewerkers of een Engelse presentator: uiteindelijk komt het verschrikkelijke verhaal naar buiten! Bij ouders komen gevoelens naar boven die niet zouden misstaan in de middeleeuwen: ‘Laat mij maar even, wedden dat hij het daarna nooit meer doet!’

Ik weet nog goed dat mijn dochter in groep 3 thuis kwam met het verhaal dat het een beetje zeer deed tussen haar benen en het was ook blauw. Mijn voelsprieten schoten omhoog, je hart slaat even over en kippenvel over mijn hele lijf.

Desondanks moet je als ouder heel erg oppassen hoe je met je kind in gesprek gaat. Er zijn ouders die hun kind zodanig ondervragen dat je je afvraagd of ze een cursus bij de FBI hebben gevolgd. Laat ik maar een verklaring afleggen, want dan ben ik ervan af. Of het nou waar is of niet. De ander is in de ogen van de ouder altijd al verdacht: kom niet aan míjn kind!

Je kind voorlichten is ook best lastig. We hadden laatst een hysterische peuter in de peuter wc. Het onschuldige jongetje naast haar had zijn broek nog niet opgetrokken, toen zij net uit haar wc’tje wilde lopen. Gillend en krijsend trok ze de aandacht van de leidster. En wat bleek na navraag bij de ouder: moeder heeft zó erg benadrukt dat niemand je zijn plasser mag laten zien, dat haar dochtertje van 3 daarin totaal was doorgeslagen. Arm jongetje: hij zal het voortaan wel uit zijn peuterhoofdje laten om met zijn broek op zijn enkels uit zijn wc’tje te komen. Kleine viezerik!

Een andere moeder kwam verhaal halen waarom haar kleuter blauwe plekken had op zijn billen. Er moest toch wel iets gebeurd zijn! En de juf zal dit natuurlijk wel weer niet gezien hebben. Tsja moeder, misschien is hij onhandig gevallen van zijn stoeltje? Hij heeft gisteren ook gegymd én buitengespeeld.

In het gesprek wat ik met mijn dochter had, kwam naar voren dat ze had gegymd en aan de ringen had gehangen. Eerst aan haar armen zwaaien en vervolgens met de benen dóór de ringen zodat ze kon schommelen. Met haar mollige beentjes hing ze in de ringen en dat zat niet fijn, maar het schommelen was wél leuk. Die blauwe plekken in haar lies kwamen van de ringen. Poe… wat een opluchting!

 

‘Knibbel, knabbel, knuisje.’

‘Knibbel, knabbel, knuisje.’

Het is herfst en binnenkort Halloween. Je ziet hier en daar paddenstoelen naar boven komen, de pompoenen een plekje krijgen en heksen uit hun hol te voorschijn komen.

Ik heb iets met heksen. Altijd al gehad. Ik kreeg door allerlei trieste geschiedenisverhalen medelijden met ten onrechte veroordeelde heksen. Misschien ben ik in een vorig leven een heks geweest? Ben ik veroordeeld door middel van de waterproef wellicht? Ik heb altijd al een verklaring gezocht voor het feit dat ik nooit zo lang onder water wilde blijven tijdens zwemles. En een fikse brand: echt doodeng!

Ik was erg geïnteresseerd in heksen, op een of andere manier vond ik ze niet eens echt eng. Vreselijk boeiend vond ik sprookjesverhalen juist. De heks van Sneeuwwitje, Doornroosje, Eucalipta, Madame Mikmak: hoe gestoorder, hoe leuker! Ik spaarde alle verhalen en alle heksjes die ik kon vinden kregen een plekje in huis. Als Johova getuigen aan de deur dreigden te komen, liepen ze snel onze deur voorbij alsof er een slechte kracht van ons huis afkwam (zwarte magie?).

Als ik in de natuur loop, valt mij een paddenstoel op die een ander nog niet heeft ontdekt en zoek de kaboutertjes. Silvana betekent dan ook vrouw van het woud, dat kan geen toeval zijn. Ik praat zelfs met mijn zwarte katten.

Halloween!

Zet mij op een zaterdag in oktober in een tuinwinkel en laat me de hele dag maar heks spelen. ‘Knibbel knabbel, knuisje, kom in mijn tuinhuisje!’,  ‘Knibbel, knabbel, knuisje, loopt daar nou een muisje?’, ‘Knibbel, knabbel, klantje, koopt u volgende week weer een plantje?’

Heerlijk, lijkt me dat!

Leuk bijbaantje!

Ik kom voor de ponserloop!

‘Ik kom voor de ponserloop!’

De b zit weer in de maand! Pardon? De r zul je bedoelen! Nee, de b! De b van bedelen. Via mijn kinderen kwam er al van alles en nog wat binnen: Jantje Beton, De Grote Club Actie, de Schoenendoosactie  en de sponsorloop. Natuurlijk doen we overal aan mee. De opa’s en oma’s zijn ook wel te porren. Je doet mee, omdat je een hart hebt en best wat euro’s kan missen voor het goede doel en ten tweede wil je je kind niet met een leeg vel terug naar school sturen! Beetje sneu.

Maar toen kwam het buurmeisje met haar Grote Club Actie langs en het voetballertje van de hoek, maar ja, je kunt niet iedereen sponsoren, he? Vooruit dan maar: twee euro voor de mevrouw van de Nierstichting… eurootje hier, eurootje daar.

En toen kwamen er twee brutale jochies van twee straten verderop langs. Of ik kinderpostzegels wilde kopen? ‘Nee, joh! Postzegels gebruik ik eigenlijk niet meer. Ik doe  steeds meer via de mail. Ik heb de kinderpostzegels van vorig jaar nóg in de la liggen.’ Hij zit me wantrouwend aan te kijken. ‘Ja, echt!’ Ik wilde ze bijna gaan halen om het te bewijzen. Maar, hallo! Ik heb hier een jongetje van groep 7 of 8 voor me staan! Ze zijn trouwens wel klein voor hun leeftijd, als ik ze met Scott vergelijk, maar bijdehand! Hij keek me aan en toen schoot zijn blik naar de deurpost. Daar bungelden nog, aan het laatste beetje plak, de postzegels van voorgaande jaren. ‘Ja’, zei hij, ‘ik zie het! Vorig jaar heeft u ze nog gekocht!’ Bewijs! (Hij moet agent worden) Ik wens ze succes en ze lopen door.

Tring! Ik kijk uit het raam, want ik verwacht niemand. Ik zie aanvankelijk niets, maar als ik op mijn tenen sta, zie ik de bovenkant van een vrolijk kinderparaluutje. Ik loop naar de deur en doe open. ‘He’!’ Het nakomertje van de achterburen is een vrolijk meisje met krullen. Met haar kaplaarsjes en een parapluutje loopt ze de buren langs.  ‘Ik kom voor de ponserloop!’, zegt ze slissend; ze is net aan het wisselen. ‘Kom maar even binnen staan’ (want het gaat flink doorregenen.) ‘Hoeveel rondjes denk je te lopen?’ dat weet ze niet, maar ik pak haar doorweekte blad papier uit een kreukelig plastic tasje. Erop schrijven gaat moeilijk door de natte vlekken, maar ik beloof dat ze voor elk rondje 0,10 krijgt.

Tip voor bedelaars: neem je schattige zusje mee, van een jaar of 5, 6 mag ook. Stuur haar door de stromende regen met haar gekleurde kaplaarsjes en lieftallig parapluutje naar de buren! Succes gegarandeerd!

De juf is 16!

De juf is 16!

‘Ha! Juf!’ En ze vliegt me om de hals. Tijdens pleinwacht vind ik het zó leuk om de kinderen om me heen te hebben.

Yasmin kijkt me keurend aan. ‘Hmmm…’ en ze zet haar wijsvinger tegen haar kin, ‘Hoe oud ben jij eigenlijk?’

Oei… Laat ik voor veilig gaan…’Wat denk je?’
’16?’
‘Nee, ouder!’
’15?’
‘Nee, nóg ouder!’
’18?’
‘Nee, nog véél ouder!’
Ze is even stil… ‘Hoe oud ben je dan?’
’43.’
Ze kijkt bedenkelijk.
‘En hoe oud ben jij?, vraag ik snel terug.
Heel slim zegt ze: ’Wat denk je?’
‘6?’
‘Hmmm… bijna…’
‘5 dan!’
‘Ja!’
‘Wanneer wordt je 6?’
‘Op mijn verjaardag!’
Ik schiet in de lach. Ze vraagt snel wanneer ik jarig ben. ‘Ik ben in de zomer jarig. Als het bijna vakantie is; dán ben ik jarig.’
‘En hoeveel jaar word je dan?’
‘Nou, dan word ik 44.’
‘Ja, dat klopt.’ en ze telt: ‘43, 44, 45, 46, 47…’

En dan ineens wijst ze met haar beide wijsvingers naar me. Ze begint bij mijn voeten en gaat dan langzaam omhoog:’ 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16! Zie je nou wel, je bent 16!’

heterdaad

In flagrante delicto

Ik wil het even hebben over een of ander glamouradvocaat, rijk en beroemd (laat ik geen namen noemen, want anders ben ik de sigaar. Maar je hebt die ijdeltuit vast wel eens in een tv-programma voorbij zien komen). Rijdt in mooie auto’s en woont samen met een voormalig nieuwslezeresje met big boobies in een prachtpand.

Schijnt grote sommen geld ontvangen te hebben van clienten! Van een klant wel 60 duizend euro aan contanten! Contant betalen schijnt niet te mogen, want dat is niet te traceren. Tsja, je kunt aan kantoor ook niet pinnen hè?

60 duizend contant… In wat voor tas neem je dat mee dan? Dat vraag ik me dan af… 1 boodschappentas? 2 boodschappentassen? Een koffer dan? Zo een op wieltjes, die je bij zo’n vage Chinese winkel kan kopen voor 50 euro? En waar bewaar je dat dan thuis? In je matras? Op de vliering? Hoe groot is dat spaarvarken?

Wat zal hij gezegd hebben? “Cash!! Dan kan Eef er tenminste ook niet aankomen. Weet je wat zij uitgeeft per week? Abnormaal gewoon! En wat te denken van mijn 3 ex-en. Niet te doen!”

Ik kan niet wachten op de realityshow!

Camera’s volgen hem overal: in de rechtzaal, in zijn limo, aan het dineren met zijn zakelijke relaties.
De spanning stijgt: zal Eva wel of niet bij hem blijven? Gaat hij zichzelf verdedigen in de rechtzaal?
We noemen het ‘Wie is de consigliere?’ met de volgende spelonderdelen: Kraak de kluis! & Wie vindt de pot met goud? Uiteraard met die BN-ers die je in elke show ziet: Patty Brard, Kelly en Michael Boogaard.
Dan kan hij Jokertje inzetten die dan de hele tijd op zijn plat Haags roept “Mea culpa, mea culpa!”
Aan het eind zien we hem afgevoerd worden in een oranje overall met een hark in zijn hand op weg naar een plantsoen. En dan komt Holleeder zingend langsrijden op zijn scooter:”Advocaatje leef je nog, iejadeeja…!”

 

Boe!!

column Praxis bulletin okt 2012

 

Taalgedoe

Het eerst woordje van onze dochter was ‘papa’ en toen onze zoon met zijn eerste klanken begon te experimenteren hoopte ik vurig dat hij dan wel met het woordje ‘mama’ zou beginnen. Maar nee, helaas, hij zei ‘koe’. Ik hoop tot op de dag van vandaag dat hij zijn lievelingsknuffelbeestje van de Hema bedoelde…

Taal leren is lastig en taal bijhouden ook, want het is altijd aan verandering onderhevig. Maar goed ook, anders zouden we nog steeds ‘mensch’ schrijven.

De peuterleidsters en andere collega’s met MBO3&4, zoals de onderwijsassistenten, hebben dit schooljaar een oproep gekregen om mee te doen met de taaltoets. Het geeft een hoop stress -wat logisch is- en het helpt natuurlijk helemaal niet als er in de wereld om je heen allerlei onzin wordt verkocht.

Neem nou reclame: Er is een bepaald soort merk huidverzorgingsproduct die het heeft over ‘micellaire reiniging’. De Van Dale heeft geen idee waar het overgaat, u? Maar als ze hele dure ingewikkelde woorden gebruiken, zal het product wel goed zijn misschien?

Hoe lastig is het om te leren dat duif in het meervoud duiven wordt. Maar waarom dan geen hont en in het meervouden honden? Ik drink uit een vat, wij drinken uit vaten, wij dronken uit de vaten. Maar als we kijken naar: de kat hinkt wordt het: de katten hinken en niet zoals bij vat: de katen honken.

Neem nou spaties…

Hoop gedoe om het nieuwe logo van het Rijksmuseum: er zit ineens een spatie tussen! Buiten het feit dat sommigen het logo ook gewoon lelijk vinden (kwestie smaak, niet waar?) vindt men het taalkundig een blunder. Rijks  museum staat er. Zou de ontwerper van dit logo dit bewust hebben gedaan? Ik denk het wel, want betere reclame voor het Rijksmuseum kun je niet bedenken! Iedereen wil nu wel zien wat voor logo er hangt! En als je er dan toch bent, kun je gelijk wel even binnen kijken.

Het wordt er niet gemakkelijker op als je de taal (beter) wilt leren en je in je boodschappentas de volgende producten vindt: ‘kippen kluiven’ en ‘boeren met worst’.

Ik zeg: "Boe!”